มู่โจวยังคงสีหน้าเรียบเฉย เพียงเผยความสงสัยออกมาเล็กน้อยอย่างพอเหมาะ
“คุณพูดเรื่องอะไร?”
จี้ชิงเยี่ยนดูตื่นเต้นจนแทบคลุ้มคลั่ง เขาเบียดเข้ามานั่งข้างเธอ ถึงขั้นคิดจะกอดเธอ แต่กลับถูกมู่โจวหลบเลี่ยง
ท่าทางของเขาชะงักค้าง ก่อนจะฝืนยิ้มออกมา
“ที่รัก ตอนนี้คุณยังไม่รู้ก็เป็นเรื่องปกติ ผมจะบอกให้ ผมนึกออกแล้ว ชาติก่อนของพวกเรา ผมนึกออกทั้งหมดแล้ว”
เขาเล่าเรื่องราวของทั้งคู่ในเนื้อเรื่องเดิม
“ตอนนั้นพวกเราก็ทะเลาะกันกระทบกระเทือนใจกันแบบนี้ คุณคิดว่าผมปากร้าย ไม่รักคุณ จนผิดหวังในตัวผม เลยลาออกแล้วไปอยู่เมืองอื่น ผมรู้ว่าตัวเองผิด จึงตามไปหาคุณเพื่อชดเชยและแก้ไขความผิดพลาด ต่อมาคุณก็ยกโทษให้ผม พวกเราเลยแต่งงานกัน แล้วหลังจากนั้น…”
สีหน้าของเขาแข็งค้าง เผยความเศร้าออกมาเล็กน้อยจนพูดต่อไม่ออก
มู่โจวมีสีหน้าเย็นชาลงเล็กน้อย
“เรื่องของคุณนี่พลิกผันไม่น้อย แล้วต่อจากนั้นล่ะ?”
“แล้วก็… ทั้งหมดเป็นความผิดของผม…”
จี้ชิงเยี่ยนพูดต่อไม่ไหว ยกมือปิดหน้าแทบสะอื้น
มู่โจวเอ่ยเสียงเรียบ
“อย่าบอกนะว่า หลังจากนั้นคุณก็กลับไปเป็นเหมือนเมื่อก่อนอีก?”
จี้ชิงเยี่ยนเงยหน้ามองเธอทันที เกือบคิดไปแล้วว่าเธอก็นึกถึงชาติก่อนได้เหมือนกัน
แต่เมื่อเห็นแววตาสงบนิ่งไร้ระลอกคลื่นของมู่โจว เขาก็ข่มความคิดนั้นลง
ถ้าเธอนึกออกเหมือนกัน จะไม่รู้สึกอะไรกับเขาได้อย่างไร
ไม่ว่าจะรักหรือเกลียด อย่างไรเขาก็ต้องเป็นคนพิเศษสำหรับเธอ
เมื่อเห็นเขาเงียบไป มู่โจวก็หัวเราะเบา ๆ