เมื่อเห็นว่าเธอไม่ดิ้นรนอีก เจียงซวี่ก็คลายมือจากเธอ ก่อนเปลี่ยนมาลูบแก้มแล้วก้มลงสบตา
“มู่โจว เรื่องที่ผมคบกับคุณเป็นเรื่องจริงจังมาก ผมไม่แต่งงานเชื่อมสัมพันธ์ และไม่จำเป็นต้องทำด้วย คำพูดของคนคนนั้นไม่ได้หมายความว่าผมคิดแบบนั้น”
เมื่อเห็นรอยแดงตรงหางตาของเธอยังไม่จางหาย เขาก็อดเจ็บปวดใจไม่ได้
“ผมผิดเอง ขอโทษนะ ผมสัญญากับคุณแล้วว่าจะไม่ปล่อยให้คุณต้องน้อยใจ แต่กลับผิดสัญญา”
“เพราะท่าทีของผมไม่ชัดเจน พวกเขาถึงกล้าพูดถึงคุณแบบนั้น”
เจียงซวี่เองก็เสียใจอย่างยิ่ง
หากรู้ว่าตัวเองจะมีวันที่ตกหลุมรักเธอจนถอนตัวไม่ขึ้นแบบนี้ บางทีตั้งแต่วันแรกที่คบกัน เขาคงประกาศให้คนทั้งโลกรู้ไปแล้ว
ความหยิ่งยโสของเขาทำให้ตัวเองต้องทนทุกข์ และยังทำให้มู่โจวต้องน้อยใจอย่างแสนสาหัส
เขาขบกรามแน่น ดวงตาแดงก่ำ
คำพูดเหล่านี้ทำให้สมองของมู่โจวสับสนเล็กน้อย เธอไม่คิดเลยว่าเขาจะรู้เรื่องพวกนี้
เธอเผยอริมฝีปากนิด ๆ น้ำเสียงสั่นไหว
“แต่... แต่เขาก็ไม่ได้พูดผิด ฉันกับคุณแตกต่างกันมากจริง ๆ...”
“เรื่องพวกนั้นไม่สำคัญ”
ปลายนิ้วของเขาลูบผ่านแก้มเธอเบา ๆ น้ำเสียงทุ้มต่ำชวนให้ใจหวั่นไหว
“สิ่งสำคัญคือผมชอบคุณ แล้วคุณก็ชอบผมเหมือนกัน ใช่ไหม?”
มู่โจวหลบสายตาที่เต็มไปด้วยแรงกดดันของเขาอย่างลนลาน ไม่ยอมตอบ
เจียงซวี่ไม่เร่งรัด เขาออกแรงโอบเธอไว้หลวม ๆ แล้วพาไปที่โซฟา
เพียงหมุนตัวครั้งเดียว มู่โจวก็ลงไปนั่งบนตักเขา เธอพลันไม่กล้าขยับ