เที่ยงวัน โรงอาหาร
พลเมืองชั้นสามคนนั้นตามหาซูหลีเยว่จนพบ แล้วร่ำไห้ระบายความทุกข์กับเธอ
“ขอร้องล่ะ หลีเยว่ ช่วยฉันหน่อย พวกเขาเอาแต่ให้ฉันช่วยสอนแทนทุกวัน ฉันต้องยุ่งตั้งแต่เช้าจรดค่ำ เธอใจดีที่สุดแล้ว ช่วยฉันหน่อยได้ไหม”
แม้ซูหลีเยว่จะยิ้ม แต่แววตากลับเย็นชา
“เพื่อนร่วมชั้น ฉันจะลองไปแจ้งสภานักเรียนให้ แต่จะได้ผลหรือเปล่าก็ไม่แน่ อย่างไรเธอก็รู้อยู่แล้วว่าพวกเขาเป็นพลเมืองชั้นหนึ่ง นิสัยก็เป็นแบบนี้มาตลอด ฉันเองก็ช่วยอะไรไม่ได้”
เพื่อนร่วมชั้นฟังคำพูดของเธอแล้วรู้สึกแปลก ๆ อย่างบอกไม่ถูก
เมื่อก่อนซูหลีเยว่ไม่ใช่คนแบบนี้
แต่เขาก็ยังกล่าวขอบคุณก่อนเดินจากไป
เมื่ออีกฝ่ายลับตา ซูหลีเยว่จึงขมวดคิ้วอย่างหงุดหงิด
พลเมืองชั้นสามนี่ช่างน่ารำคาญ เอาแต่หาเรื่องไม่หยุด ไม่รู้หรือว่าพลเมืองชั้นหนึ่งกับพลเมืองชั้นสามต่างกันราวฟ้ากับเหว ยอมเสียเปรียบบ้างก็จบแล้ว อย่างไรพวกเขาก็ไม่ได้ลงไม้ลงมือสักหน่อย
เมื่อความคิดนี้ผุดขึ้นมาในใจ เธอก็ชะงักงันไปทันที
ดูเหมือนเธอจะเข้าใจอีกด้านหนึ่งของหลิงเฟิงที่จู่ ๆ ก็เผยออกมาอยู่บ้างแล้ว
*
ช่วงปลายภาคมีงานเรียนหนักหน่วง มู่โจวจึงตั้งใจเรียนขึ้นมาอย่างหาได้ยาก
หลังเรียนมาทั้งวัน พอเดินเข้าประตูบ้าน เธอก็อดทิ้งตัวลงนอนบนโซฟาไม่ได้ แล้วผล็อยหลับไปทันที
มู่หลินกำลังถือถ้วยชาลงมาพอดี อดขมวดคิ้วไม่ได้
“นอนบนโซฟาแบบนี้ได้ยังไง ดูไม่เรียบร้อยเลย”
ปากพูดเสียงเข้ม แต่กลับรับผ้าห่มจากมือคนรับใช้มาคลุมให้เธออย่างมิดชิด ก่อนพึมพำเบา ๆ ว่า “ไม่กลัวเป็นหวัดหรือไง”
มู่โจวหลับไม่สนิทนัก เธอลืมตาขึ้นอย่างงัวเงีย พอเห็นเขาก็ฝืนยิ้มให้ แล้วเอ่ยเสียงนุ่ม