กงเซียวหมิงเป็นคนสุดท้ายที่รู้ว่ามู่โจวหมั้นกับเย่หลานแล้ว
ตลอดสองปีที่ผ่านมา เขาเริ่มรู้สึกถึงวิกฤตอยู่บ้าง จึงทุ่มเทให้กับหน้าที่การงานมากขึ้น
หลังเดินทางไปทำงานต่างเมืองและกลับมา เขาก็ได้รับรู้ข่าวที่กระทบกระเทือนใจอย่างหนัก
สัญชาตญาณหุนหันพลันแล่นของกงเซียวหมิงเข้าครอบงำสมองในชั่วพริบตา ถึงขั้นคิดจะไปหาเย่หลานเพื่อสะสางบัญชีแค้นเดี๋ยวนั้น
แต่ยังดีที่มู่หลินห้ามเขาไว้
กงเซียวหมิงโกรธจนแทบระเบิด:
“เป็นประมุขแล้วจะทำไม? เขาไม่รู้จักกติกา แย่งคู่หมั้นคนอื่นไปหน้าตาเฉย”
มู่หลินปรายตามองเขาด้วยแววตาเย็นชา ก่อนเอ่ยแก้ว่า:
“โจวโจวไม่ใช่คู่หมั้นของคุณมานานแล้ว”
“...ถึงจะเป็นคู่หมั้นเก่าของฉันก็ยังไม่ได้ ฉันยังมีโอกาสตามเธอกลับมาแท้ ๆ”
กงเซียวหมิงเชิดคอขึ้น ไม่มีท่าทีรู้สึกผิดแม้แต่น้อย
มู่หลินเหลือบมองเขาแล้วส่ายหน้าถอนหายใจเงียบ ๆ
ก่อนหน้านี้เขายังคิดว่ากงเซียวหมิงสุขุมขึ้นมากแล้วเสียอีก พอถูกกระตุ้นเพียงนิดเดียวก็เผยธาตุแท้ออกมา
เมื่อเทียบกันแล้ว เย่หลานเหมาะกับมู่โจวมากกว่า
แต่ถึงอย่างนั้น อย่างน้อยกงเซียวหมิงก็ยังแสดงความไม่พอใจออกมาตรง ๆ ได้ ส่วนเขาทำไม่ได้
มู่หลินข่มกลั้นความขมขื่นที่ผุดขึ้นในใจ พลางเอ่ยกับกงเซียวหมิงด้วยสีหน้าไร้อารมณ์:
“ตามเธอกลับมา? คุณให้อะไรเธอได้บ้าง?”
“...”
กงเซียวหมิงพลันพูดไม่ออก
เขาคิดอย่างเศร้าใจว่า ต่อให้มีเวลาให้อีกสิบปี เขาก็คงไม่มีวันประสบความสำเร็จได้เท่าเย่หลาน
นี่เป็นครั้งแรกที่กงเซียวหมิงผู้ไม่เคยเห็นใครอยู่ในสายตารู้สึกเสียใจกับตัวเอง
ทำไมเขาถึงไม่ได้เรื่องขนาดนี้
เขาหลุบตาลง แทบจะร้องไห้ออกมา