กู้สวินนอนอยู่บนเตียงคนไข้ มือซ้ายพยายามยกขึ้นอย่างยากลำบาก เข็มที่หลังมือพลันมีเลือดย้อนกลับเข้าไป
“โธ่เอ๊ย พยาบาลก็บอกแล้วว่าอย่าตื่นเต้นเกินไป ถ้าแผลปริขึ้นมาจะทำยังไงล่ะ”
มู่โจวกดมือเขากลับลงไป พร้อมถลึงตาใส่เล็กน้อย
กู้สวินหอบหายใจแรง เขามองข้อมือที่มู่โจวเพิ่งแตะต้อง อารมณ์ปั่นป่วนในดวงตาแทบจะเอ่อล้นออกมา
ความหวาดกลัวและความไม่ยินยอมที่ได้กลับคืนมาแล้วต้องสูญเสียไปอีกครั้งถาโถมฉีกทึ้งหัวใจ เขาอยากกอดมู่โจวเหลือเกิน แต่ร่างกายกลับขยับไม่ได้เลย
เขาทำได้เพียงจ้องมู่โจวไม่กะพริบตา ขอบตาเริ่มชื้นวาว
สวีกิงเหนียนสังเกตเห็นว่าอารมณ์ของเขาผิดปกติ จึงดึงมู่โจวไปไว้ข้างหลังเงียบ ๆ แล้วถามเสียงเบา
“ไม่สบายตรงไหนไหม ให้เรียกหมอมาตรวจดูหรือเปล่า”
สายตาของกู้สวินสั่นไหว ก่อนจะเลื่อนมาหยุดที่เขาช้า ๆ แววตาค่อย ๆ เย็นชาลง
ในหัวมีแต่ภาพเหตุการณ์เมื่อครู่นี้
สวีกิงเหนียนกล้าดียังไง มาทำแบบนั้นในห้องพักคนไข้ของเขา ต่อหน้าต่อตาเขา…
เขาหลับตาลง ขมวดคิ้วแน่น พยายามข่มอารมณ์ไม่ให้เสียการควบคุมไปมากกว่านี้
เขาต้องรีบรักษาแผลให้หายเสียก่อน
รอจนพูดได้แล้ว เขาจึงเอ่ยชื่อมู่โจวออกมาอย่างแผ่วเบา
“โจวโจว…”
มู่โจวลากเก้าอี้มานั่งข้าง ๆ พอได้ยินก็หันมามองเขา
“หืม?”
มุมปากเขายกขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มอ่อนโยนปนเศร้า
“ไม่มีอะไร”
แค่ได้เห็นมู่โจวนั่งอยู่ข้างกายอย่างมีชีวิตชีวา ไขว่ห้างเล่นโทรศัพท์มือถือ กู้สวินก็พอใจมากแล้ว
เพราะในวินาทีที่หมดสติไป เขาราวกับได้เห็นชีวิตในชาติก่อน
มู่โจวสารภาพรักกับเขา เขาปฏิเสธ จากนั้นทุกอย่างก็เป็นไปตามที่เขาต้องการ เขากับมู่โจวยังคงรักษาความสัมพันธ์ฉันพี่น้องที่สนิทสนมกันเหมือนเดิม