มู่โจวฉวยจังหวะหยิบไอศกรีบหลบออกมา ก่อนจะยิ้มให้เสิ่นหลินอย่างอ่อนโยน
“ไปเถอะ ถ้าไม่ไป คืนนี้คุณก็คงเที่ยวไม่สนุก”
เสิ่นหลินจ้องเธอนิ่งงัน คล้ายกำลังลังเลว่าเธอพูดประชดหรือเปล่า
มู่โจวตักไอศกรีมเข้าปาก สีหน้าของเธอไม่เหมือนคนกำลังโกรธแม้แต่น้อย
เสิ่นหลินหยั่งเชิงถามว่า
“โจวโจว คุณไม่โกรธจริง ๆ เหรอ”
มู่โจวส่ายหน้า ริมฝีปากโค้งขึ้นเป็นรอยยิ้ม
“ไม่โกรธหรอก นี่เป็นสิ่งที่คุณรัก ฉันจะจำกัดคุณไปตลอดไม่ได้”
เสิ่นหลินดีใจจนแทบคลั่ง อดใจไม่ไหวโอบเธอเข้ามาในอ้อมแขน
“ฉันรู้อยู่แล้วว่าโจวโจวรักฉันที่สุด เข้าใจฉันที่สุด ฉันสัญญาว่านี่จะเป็นครั้งสุดท้าย”
ดวงตาของเขาเป็นประกาย ยิ้มอย่างอ่อนโยนเปี่ยมรัก
“ฉันรู้ว่าคุณเป็นห่วง ไม่ต้องกังวลนะ ฉันจะระวังตัวให้ดี คุณไปดูการแสดงสักรอบดีไหม พอจบแล้วฉันจะกลับมา”
มู่โจวพยักหน้า ไม่พูดอะไร
ไอศกรีมที่เหลือเธอไม่ได้กินจนหมด เพียงถือไว้ในมือ
ทันทีที่เสิ่นหลินจากไป มู่โจวก็ส่งข้อความหาจีหานเซิ่ง
【คุณเรียกเสิ่นหลินไปจากฉัน ปล่อยให้ฉันอยู่คนเดียวในสวนสนุก แบบนี้พอใจแล้วหรือยัง】
ไม่นานนัก เธอก็ได้รับวิดีโอคลิปหนึ่งจากจีหานเซิ่ง
ในคลิปเป็นภาพเสิ่นหลินซิ่งรถบนถนนขึ้นเขา
เสียงโห่ร้องและเสียงกรีดร้องรอบข้าง ราวกับมาจากคนละโลกโดยสิ้นเชิง
เขาในเวลานี้ใช้ชีวิตอย่างอิสระ ไม่ยอมอยู่ในกรอบ เอาแต่ใจตนเอง แตกต่างจากภาพคุณชายอ่อนโยนที่มู่โจวเคยรู้จักอย่างสิ้นเชิง
เมื่อเห็นเขาเข้าโค้งอย่างอันตรายและแซงรถคันอื่น หัวใจของมู่โจวก็พลันกระตุกวูบ