คำวิงวอนของมู่โจวทำให้เจียงเยี่ยนเจ๋อถอนสายตาจากนอกหน้าต่างรถ แล้วหันมาพินิจใบหน้าของเธออย่างละเอียด
สันจมูกโด่งได้รูป ริมฝีปากสีชมพูอ่อน โครงหน้าละมุนผุดผ่อง ผิวขาวจนแทบโปร่งแสง
องค์ประกอบทั้งหลายบนใบหน้าเล็กละมุนเช่นนี้ ช่างงดงามไร้ที่ติ
โดยเฉพาะดวงตาฉ่ำน้ำคู่นั้น ยามจับจ้องใครสักคนอย่างตั้งใจ โดยเฉพาะตอนร้องขอความช่วยเหลือ มักทำให้หัวใจคนถูกมองหวั่นไหวได้เป็นพิเศษ
ก็จริง ใบหน้าบริสุทธิ์ไร้เดียงสาเช่นนี้ย่อมทำให้คนคลายความระแวดระวังได้ง่ายที่สุด
เมื่อไม่ได้ยินคำตอบตกลงจากเขา หัวใจของมู่โจวก็เต้นรัว เธออดมองออกไปนอกหน้าต่างรถไม่ได้
จีหานเซิ่งกับลี่เฉิงยังไม่ไปไหน
มู่โจวไม่ได้รอฟังคำปฏิเสธจากเจียงเยี่ยนเจ๋อ แต่กลับเห็นคนขับรถกลับมาแทน
พอคนขับเปิดประตูรถ ก็ชะงักงันเมื่อเห็นว่ามีคนเพิ่มมาบนเบาะหลัง
ความประหลาดใจฉายชัดในดวงตา
แต่เมื่อเห็นว่าเจียงเยี่ยนเจ๋อไม่ได้มีท่าทีโกรธ เขาก็รู้ทันทีว่าควรทำเป็นไม่เห็น แล้วรายงานว่า
“ท่านประธานเจียง ส่งคนไปถึงโรงแรมในสวนสนุกแล้วครับ เธอได้พบกับเพื่อน ๆ เรียบร้อย”
เขาหยุดไปครู่หนึ่ง ลอบมองมู่โจว ก่อนถามเจียงเยี่ยนเจ๋ออย่างหยั่งเชิงว่า
“ตอนนี้จะไปเลยไหมครับ?”
มู่โจวก็หันไปมองเจียงเยี่ยนเจ๋อเช่นกัน ดวงตาคู่งามกะพริบปริบ ๆ อย่างน่าสงสาร
เจียงเยี่ยนเจ๋อจ้องเธออยู่หลายวินาที ก่อนหลุบตาลงมองคอมพิวเตอร์อีกครั้ง
คนขับเข้าใจทันที คาดเข็มขัดนิรภัยแล้วขับรถออกไปอย่างเงียบเชียบ
มู่โจวมองเงาของคนทั้งสองที่ค่อย ๆ ลับหายไปด้านนอก ในที่สุดก็ผ่อนคลายลง