ที่โรงแรม หลังจากเหน็ดเหนื่อยทั้งกายและใจมาทั้งวัน มู่โจวก็ผล็อยหลับไปตั้งแต่หัวค่ำ
ฉินซูอวี่อยู่ในห้องนั่งเล่นของห้องสวีต มองรถราที่แล่นขวักไขว่ด้านนอกตึก ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่
ปั๋วซีหวยปรากฏตัวขึ้นในเวลานั้นเอง
ประตูถูกผลักเปิดอย่างแรงโดยไม่มีปี่มีขลุ่ย เขาก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าเย็นชา กวาดตามองไปรอบห้อง ก่อนสายตาจะหยุดอยู่ที่ประตูห้องนอนซึ่งปิดสนิท
จากนั้นเขาจึงเหลือบมองฉินซูอวี่ที่ยืนอยู่ริมหน้าต่าง แววตาซ่อนความอันตรายไว้ราง ๆ
เมื่อเห็นเขา ฉินซูอวี่ไม่ได้รู้สึกแปลกใจ
ถึงกับยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย ก่อนผายมือเชื้อเชิญ
“คุณปั๋ว เชิญนั่งครับ”
แต่ปั๋วซีหวยไม่ใช่คนที่จะยอมให้เขาชี้นิ้วสั่งได้ง่าย ๆ
เขาละสายตากลับมา สีหน้ามืดครึ้ม ก่อนก้าวฉับ ๆ ไปทางประตูห้องนอน
สีหน้าฉินซูอวี่เปลี่ยนไปเล็กน้อย เขารีบก้าวเข้าไปขวาง
“เธอร้องไห้อยู่นานกว่าจะหลับครับ”
เมื่อเห็นอีกฝ่ายหยุดฝีเท้าในที่สุด ฉินซูอวี่จึงค่อยโล่งใจ
“ขอเวลาผมสิบนาทีได้ไหมครับ คุณปั๋ว”
ทั้งสองนั่งเผชิญหน้ากันบนโซฟาในห้องนั่งเล่น
ปั๋วซีหวยไม่ได้ใส่ใจนักว่าผู้ชายตรงหน้าจะพูดอะไร เขาอยากพบผู้หญิงตัวเล็กคนนั้นจนแทบทนไม่ไหว
อยากถามเธอด้วยความโกรธว่าแท้จริงแล้วเห็นเขาเป็นอะไร ถึงได้มีสิทธิ์ยกเขาให้พี่สาวของตัวเอง?
เธอเอาความกล้ามาจากไหนกัน
ท่ามกลางความโกรธ ยังมีความเศร้าหมองและน้อยใจเจือปนอยู่เล็กน้อย
เธอไม่สนใจเขาจริง ๆ ด้วย
เหมือนกับสิ่งของพวกนั้น เธอไม่รู้สึกอะไรเลยแม้จะถูกคนอื่นแย่งไป
แต่พอได้ยินฉินซูอวี่บอกว่าเธอร้องไห้อยู่นาน หัวใจเขาก็เจ็บขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่