เมื่อเห็นมู่โจวร้องไห้จนใบหน้าเปื้อนคราบน้ำตาในพริบตา ปั๋วซีหวยก็ลอบถอนหายใจอยู่ในใจ
เขาตกหลุมเธอเข้าให้แล้วจริง ๆ
ที่น่ากลัวคือเขายังเต็มใจเสียด้วย
ปั๋วซีหวยยกมือขึ้นเช็ดน้ำตาบนแก้มเธอ น้ำเสียงแฝงความเอ็นดูอย่างบอกไม่ถูก
“ถูกคนรังแกจนต้องวิ่งหนีไปทั่ว แต่กลับเอาแต่ร้องไห้ไม่หยุด”
เขาหยุดไปครู่หนึ่ง น้ำเสียงเย็นลงเล็กน้อย
“คิดว่าฉันตายไปแล้วหรือไง?”
แววตาของมู่โจวไหววูบ น้ำตาเอ่อคลอขึ้นมาอีกครั้ง
“คุณจะอยู่ข้างฉันจริง ๆ ใช่ไหม?”
หัวใจพลันเจ็บแปลบขึ้นมาอีกครั้งโดยไร้สาเหตุ ลมหายใจของปั๋วซีหวยชะงักไปเล็กน้อย สีหน้ากลับเคร่งขรึมขึ้นมาก
“แน่นอน”
เพียงคำเดียวก็ทำให้มู่โจวน้ำตาร่วงทันที
เธอซุกตัวเข้ากับอกปั๋วซีหวย โอบแขนทั้งสองข้างรอบคอเขา ก่อนจะกลั้นเสียงสะอื้นไว้ไม่อยู่
น้ำตาซึมผ่านเสื้อเชิ้ตอย่างรวดเร็ว เปียกชื้นเป็นวงกว้าง
หยาดน้ำตาร้อนผ่าวค่อย ๆ กัดกร่อนผิวกายเขา
ปั๋วซีหวยกลืนน้ำลาย มือข้างหนึ่งประคองเอวเธอไว้ ผ่านไปครู่ใหญ่จึงตบหลังเธอเบา ๆ
“ไม่ต้องกลัว ต่อไปฉันจะอยู่ตรงนี้เสมอ”
ราวกับในที่สุดก็พบช่องทางระบายความรู้สึก มู่โจวสะอื้นพลางเล่าความคับข้องใจที่สั่งสมมาตั้งแต่เด็กจนโต
ถ้อยคำที่พรั่งพรูออกมาอย่างสับสนกับเสียงสั่นเครือ ทุกอย่างล้วนบั่นทอนหัวใจของปั๋วซีหวย
เขาคิดว่าไม่ว่าอย่างไรก็จะไม่ปล่อยคนบ้านนั้นไปแน่
เมื่อมู่โจวเล่าทุกอย่างจบ เธอก็ร้องไห้จนหมดเรี่ยวแรง ซบอยู่ในอ้อมแขนเขาอย่างอ่อนปวกเปียก
เธอร้องไห้จนไม่สนใจภาพลักษณ์ ปอยผมหน้าม้าสองสามเส้นไม่รู้ว่าเปียกน้ำตาหรือเหงื่อ จึงแนบติดอยู่บนหน้าผาก