เย่หลานหลับตา ก้มศีรษะลงเล็กน้อย ก่อนจะอดก้มลงสูดกลิ่นหอมจากเรือนผมของมู่โจวอีกครั้งไม่ได้
มู่โจวได้ยินคำอธิบายของเขาก็หัวเราะเบา ๆ แล้วเงยหน้าขึ้นจากอ้อมแขนของเขา
“ถ้าอย่างนั้น พอเห็นฉันแล้วมีความสุขไหมคะ?”
“แน่นอน” ริมฝีปากบางของเขาแนบลงข้างใบหูเธอ ก่อนกระซิบเสียงแผ่ว “ผมอยากเห็นคุณทุกวัน”
คำหวานที่กระซิบข้างหูเช่นนี้มีอานุภาพต่อมู่โจวอย่างยิ่ง
เธอหลบไปเล็กน้อย ก่อนจะซุกตัวเข้าไปในอ้อมอกของเย่หลานอีกครั้ง
เย่หลานโอบเอวเธอไว้แน่น พาเธอไปชิดกำแพง แล้วกำลังจะจูบต่อ ทว่ามู่โจวยกมือขึ้นขวางริมฝีปากของเขาไว้กะทันหัน
“วันนี้ฉันมาหาคุณเพราะมีเรื่องสำคัญนะคะ”
เย่หลานฉวยโอกาสจูบฝ่ามือเธอ ก่อนจะกุมมือไว้แล้วไล่จูบนิ้วต่อ
เขาจูบทีละนิ้ว ไล่จากซอกนิ้วไปจนถึงปลายนิ้วอย่างละเมียดละไมและอดทน
ความรู้สึกจั๊กจี้ชื้นแฉะที่ส่งมาจากปลายนิ้วทำให้ลมหายใจของมู่โจวถี่ขึ้นเล็กน้อย เธอค้อนเย่หลาน
ในความมืด ใบหน้าคมเข้มของชายหนุ่มดูเย้ายวนและทรงอำนาจเป็นพิเศษ จนยากจะปฏิเสธ
เขาคาบนิ้วเรียวของมู่โจวไว้ระหว่างริมฝีปาก พูดเสียงอู้อี้ไม่ชัด
“ถามมาเลย”
มู่โจวฝืนกลั้นอาการสั่นระริก แล้วถามสิ่งที่คาดเดาอยู่ในใจ
“ผู้นำสมาคมความเสมอภาคคือคุณใช่ไหมคะ?”
น้ำเสียงของเธอหนักแน่น แทบไม่มีความลังเลแม้แต่น้อย
ผู้นำที่อีกฝ่ายส่งมาเจรจาในวันนั้น เห็นได้ชัดว่าไม่ใช่ผู้มีอำนาจตัดสินใจสูงสุด
วินาทีถัดมา คางของมู่โจวก็ถูกบีบให้เงยขึ้น จุมพิตร้อนแรงแนบลงมา กลืนกินทุกสิ่งของเธอไปจนหมด
เสียงของชายหนุ่มแหบพร่าราวกับหลุดออกมาจากลำคอ
“โจวโจวของผมฉลาดจัง”
ในน้ำเสียงเจือรอยยิ้ม หัวใจที่เต้นอยู่ในอกส่งแรงสั่นสะเทือนไปทั่วร่าง ความรู้สึกอิ่มเอมแทบล้นปรี่โอบล้อมเขาไว้