จุมพิตของปั๋วซีหวยแฝงไว้ด้วยโทสะ
เขาช่วงชิงอย่างเอาแต่ใจ ไม่คิดทะนุถนอมแม้แต่น้อย กระทั่งมู่โจวแทบหายใจไม่ออก เขาจึงยอมผละออกมาเล็กน้อย
จุมพิตนี้ยิ่งทำให้ความปรารถนาครอบครองที่โหมกระหน่ำอยู่ในใจเขาหนักแน่นขึ้น
ปั๋วซีหวยหอบหายใจแรง น้ำเสียงเต็มไปด้วยความหม่นมัว
“คุณจะกลับไปอยู่ข้างเขาโดยไม่สนอะไรทั้งนั้น แล้วมองดูเขาอยู่ไม่สู้ตาย หรือจะอยู่ข้างผมดี ๆ แล้วตัดขาดกับเขาไปตลอด?”
คำข่มขู่ของเขาชัดเจนอย่างยิ่ง
มู่โจวมองเขาอย่างไม่อยากเชื่อ
ก่อนหน้านี้เธอคิดว่าสามีจากไปแล้ว เธอไม่มีทางเลือก จึงจำต้องทำเช่นนี้
แต่ตอนนี้สามีกลับมาแล้วแท้ ๆ ทำไมเขายัง...
ขนตาของมู่โจวสั่นไหว รูม่านตาสีอ่อนของเธอมองเห็นความรู้สึกได้อย่างทะลุปรุโปร่ง
ส่วนดวงตาของปั๋วซีหวยกลับมืดหม่นจนยากจะหยั่งถึง เขาเพียงจ้องมองเธอเขม็ง
มองดูเธอจากความไม่อยากเชื่อ เป็นสิ้นหวัง วิงวอน จนสุดท้ายยอมจำนน
จนกระทั่งเธอค่อย ๆ พยักหน้า ริมฝีปากแดงเผยอออก เอ่ยคำรับรอง
“ฉันจะไม่ไปหาเขาอีกแล้ว”
ท้ายที่สุดเธอก็ยอมแพ้
ทว่าหัวใจของปั๋วซีหวยกลับรู้สึกเจ็บปวดอยู่บ้าง
มู่โจวไม่ยอม เขาก็โกรธเธอ
เธอตอบตกลงแล้ว แต่ปั๋วซีหวยก็ยังคับแค้นใจขึ้นมา
เธอยอมมอบตัวให้เขาเพื่อผู้ชายไร้ประโยชน์คนนั้นอย่างนั้นหรือ?
เธอรักเขามากขนาดไหนกันแน่?!
*
หลังได้พบฉินซูอวี่ในคืนนั้น แม้มู่โจวจะยอมจำนนแล้ว แต่อารมณ์ของเธอก็ไม่ดีขึ้นเลย ปั๋วซีหวยเห็นทุกอย่าง
เมื่อเธอกินอาหารเย็นไปเพียงไม่กี่คำอีกครั้ง ก่อนบอกว่ากินไม่ลง เขาก็วางมีดกับส้อมลงด้วยสีหน้าเย็นชา แล้วฉุดมู่โจวขึ้นมาโดยไม่ฟังคำทัดทาน ก่อนจับเธอยัดเข้าไปในรถทันที