เจียงเยี่ยนเจ๋อไม่ได้พูดอะไร สายตาลึกล้ำทอดลงบนป้ายพนักงานที่ห้อยอยู่ตรงลำคอของเธอ
“คุณมาฝึกงานที่นี่เหรอ?”
“ค่ะ!”
มู่โจวพยักหน้าอย่างกระตือรือร้น รอยยิ้มบนใบหน้าดูเปี่ยมสุข
เจียงเยี่ยนเจ๋อพยักหน้าแผ่วเบา ก่อนจะเงียบไปแล้วละสายตากลับ ทว่าแววเย็นชาบนใบหน้ากลับละลายลงไม่น้อย
แม้แต่แรงกดดันไร้รูปร่างในลิฟต์ก็ยังเบาบางลงมาก
ลิฟต์ไม่ได้คับแคบ แถมตอนนี้มีเพียงพวกเขาสองคน ทั้งคู่จึงยืนห่างกันอยู่พอสมควร
มู่โจวยืนอยู่เยื้องไปทางด้านหน้าของเขา นิ้วมือบีบตุ๊กตาห้อยกระเป๋าเล่นไปมา
สายตาของเจียงเยี่ยนเจ๋อจับอยู่ที่นิ้วมือของเธอ
นิ้วเรียวยาวขาวผ่อง ปลายนิ้วแต้มสีชมพูจาง ๆ
ไม่รู้ว่าเพราะเบื่อหรือประหม่า เธอจึงเกี่ยวหางตุ๊กตามาพันรอบนิ้วอย่างไม่ใส่ใจ เผยให้เห็นวับ ๆ แวม ๆ
แววตาของเจียงเยี่ยนเจ๋อมืดลง เขาต้องฝืนใจไม่น้อยกว่าจะละสายตาจากปลายนิ้วของเธอได้
ชั่วขณะหนึ่ง สิ่งที่พันอยู่กับปลายนิ้วของเธอราวกับไม่ใช่ตุ๊กตาตัวนั้น
ร่างของเจียงเยี่ยนเจ๋อเกร็งขึ้นเล็กน้อย พอประตูลิฟต์เปิด เขาก็ก้าวออกไปก่อน
เมื่อได้ยินเสียงแจ้งเตือนว่าค่าความชอบเพิ่มเป็น 16% มู่โจวก็ยิ้มแล้วเดินตามไป
รถของเจียงเยี่ยนเจ๋อจอดรออยู่หน้าทางเข้า เขาขึ้นรถไปทันที มู่โจวยังไม่ลืมทักทาย
“ลาก่อนค่ะ คุณเจียง”
ใครจะคิดว่าเขาจะหันมามองเธอ
“ขึ้นรถ”
มู่โจวรีบโบกมือปฏิเสธ
“ไม่เป็นไรค่ะ ทำงานล่วงเวลา บริษัทเบิกค่าแท็กซี่ให้ได้ ฉันกลับเองก็ได้ค่ะ”
น้ำเสียงของเจียงเยี่ยนเจ๋อฟังดูเนิบช้า