จีหานเซิ่งจ้องมู่โจว เห็นเธอยังกอดของที่ผู้ชายคนนั้นให้ไว้ จึงแย่งมาแล้วพลิกดูส่ง ๆ สองสามที
“นี่มันของไร้ค่าพวกไหนกัน…”
มู่โจวแย่งกลับไปด้วยความโกรธ มองเขาเขม็ง
“นี่ไม่ใช่ของไร้ค่า นี่เป็นของแห้งที่แม่ฉันปลูกเอง ตากเอง แล้วฝากคนจากบ้านเกิดเอามาให้ฉันโดยเฉพาะ!”
สีหน้าจีหานเซิ่งเปลี่ยนไปทันที รีบพูดแก้ตัว
“ที่แท้คุณน้าเป็นคนส่งมาให้เองนี่นา มิน่าล่ะ ถึงเป็นของดีทั้งนั้น ฉันก็ว่าแล้วว่าทำไมถึงดูไม่ธรรมดา พุทรานี่แค่เห็นก็รู้ว่าดี ชีวิตนี้ฉันไม่เคยเห็นพุทราลูกใหญ่แดงขนาดนี้มาก่อนเลย!”
มู่โจวถลึงตามองเขาอย่างไม่สบอารมณ์ ก่อนหันหลังจะเดินจากไป จีหานเซิ่งรีบตามไป รับของจากมือเธอมา
“ฉันถือให้ ของหนักเกินไป”
มู่โจวปล่อยมือแล้วก็จริง แต่สีหน้ายังคงบึ้งตึง
จีหานเซิ่งชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยอย่างกระอักกระอ่วน
“ขอโทษนะ ฉันด่วนตัดสินไปหน่อย แต่…”
เขาแอบมองมู่โจวอย่างระมัดระวังอีกครั้ง
“ผู้ชายคนนั้นเป็นใครเหรอ เป็นลูกพี่ลูกน้องเธอหรือเปล่า?”
มู่โจวหยุดเดิน จ้องเขา
“คุณมีสิทธิ์ถามเรื่องนี้ด้วยเหรอ?”
“...ไม่มี”
จีหานเซิ่งผู้ดูไม่ได้เรื่องได้ราวยอมแพ้
เขาไม่มีสิทธิ์จริง ๆ
เขาเดินตามมู่โจวมาจนถึงหน้าอาคารหอพักหญิง กำลังคิดหาข้ออ้างยืดเวลาเพื่อจะได้คุยกับเธอให้นานขึ้น จู่ ๆ ก็เห็นร่างคุ้นตาที่ชวนให้ขัดใจยืนอยู่ตรงนั้น
ตอนเห็นเขา เสิ่นหลินก็ตกตะลึงไม่ต่างกัน
แต่เมื่อนึกถึงเหตุผลที่ตัวเองมาที่นี่ เขาก็รีบเดินไปข้างมู่โจว “โจวโจว ฉัน...” เขาอ้าปากค้าง ราวกับกำลังลังเลว่าจะพูดอะไรดี