ฉินหยางปัดฝุ่นที่ไม่มีอยู่บนปลายแขนเสื้ออย่างส่ง ๆ ก่อนจะขยับเข้าใกล้มู่โจวอีกนิด
กลิ่นบุหรี่ฉุนจัดลอยเข้ามา มู่โจวขมวดคิ้วอย่างไม่พอใจ
ฉินหยางสูงกว่าเธอมาก มุมที่ก้มมองลงมาจึงทำให้เห็นสีหน้าเล็ก ๆ น้อย ๆ ของเธอได้ชัดเจน
แววตาของเขาแฝงความหยอกเย้า
“ไม่ชอบกลิ่นของฉันเหรอ?”
ขนตาของมู่โจวสั่นไหว เธอไม่กล้ายอมรับตรง ๆ จึงตอบเสียงอ่อย
“ฉันจะกลับแล้วค่ะ”
เธอหยุดไปครู่หนึ่ง แล้วพูดกับเขาราวกับเตือนว่า
“ฟู่ฉือกำลังรอฉันอยู่”
ฉินหยางจ้องเธอ ก่อนจะหัวเราะออกมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย
เสียงหัวเราะของเขาดังก้องอย่างไม่เกรงใจ แรงสั่นสะเทือนจากอกทำให้มู่โจวอดมองเขาไม่ได้
ครู่ใหญ่ฉินหยางถึงหยุดหัวเราะ น้ำเสียงเอื่อยเฉื่อยราวกับจงใจทรมานคนดังขึ้นข้างหูเธอ
“เชื่อไหม ต่อให้ฉันจัดการเธอตรงนี้เลย ฟู่ฉือก็ไม่พูดอะไรหรอก”
มู่โจวสั่นสะท้านอย่างห้ามไม่อยู่
คนอย่างฉินหยางที่ทำอะไรตามใจ ไม่เกรงกลัวกฎเกณฑ์ เกรงว่าเขาคงทำเรื่องแบบนี้ได้จริง ๆ
ใบหน้าเล็ก ๆ ของเธอเกร็งจนตึง ทว่าแววตากลับเหมือนมีไฟลุกโชน
เธออดกลั้นแล้วอดกลั้นอีก จนใบหน้าซีดขาวระเรื่อด้วยสีแดง มู่โจวโกรธจนทั้งอายทั้งฉุนเฉียว
“ฉินหยาง!”
“หืม?”
เขาขานรับอย่างเกียจคร้าน ดวงตาจับจ้องเธออย่างคุกคาม
อกของมู่โจวกระเพื่อมขึ้นลง ขนตาสั่นระริกด้วยความโมโห
“คุณต้องการอะไรกันแน่?”
ฉินหยางเอียงศีรษะ น้ำเสียงพลันเปลี่ยนไป ร้ายกาจกว่าเดิมเล็กน้อย
“มาอยู่กับฉันสิ ฉันยอมจ่ายเงินให้เธอมากกว่าฟู่ฉืออีก”
มู่โจวแทบจะร้องไห้ด้วยความโมโห