ผู้จัดการพยักหน้าอย่างพอใจ “ได้” ก่อนหันไปพูดกับกู้ยวี่ว่า “แบบนี้สิ ถึงจะถูก เธอยังสาวขนาดนี้ ไม่จำเป็นต้องทำงานทำความสะอาดหรอก”
หลังผู้จัดการเดินจากไป กู้ยวี่ก็สีหน้าบึ้งตึงลงทันที ก่อนหมุนตัวเดินหนี มู่โจวรีบตามไป ถามด้วยสีหน้าไร้เดียงสา
“เธอเป็นอะไรไป?”
เมื่อออกจากโถงต้อนรับ กู้ยวี่ก็หยุดกึก หันกลับมามองเธอ
“ฉันจะทำงานที่ไหนแล้วเกี่ยวอะไรกับเธอ ต้องให้เธอมายุ่งด้วยหรือไง?”
มู่โจวดูเหมือนนึกไม่ถึงว่าอีกฝ่ายจะพูดเช่นนี้ สีหน้าบ่งบอกถึงความเสียใจอย่างเห็นได้ชัด
“เธอไม่ได้ขาดเงินเหรอ ฉันแค่อยากแนะนำงานพิเศษที่ได้ค่าจ้างสูงกว่าให้ จะได้หาเงินเพิ่มอีกหน่อย เมื่อกี้ฉันยังดึงเธอเข้ากลุ่มหางานพิเศษด้วย ต่อไปก็หางานจากในนั้นได้เลย รับรองว่าได้เงินมากกว่างานทำความสะอาดแน่”
กู้ยวี่หัวเราะเยาะ น้ำเสียงเจือความมุ่งร้ายอย่างชัดเจน
“อยากให้ฉันหาเงินได้มากขึ้นเหรอ? งั้นแนะนำแฟนที่เธอหาได้ทางออนไลน์ให้ฉันสิ เขาต่างหากที่เป็นแหล่งทำเงินก้อนโตของเธอใช่ไหมล่ะ?”
มู่โจวเบิกตากว้าง ก่อนแววตาจะฉายความขุ่นเคืองขึ้นมา
“เธอ! เธอนี่ไม่รู้จักแยกแยะคนดีคนร้ายจริง ๆ ถือว่าฉันเสือกเรื่องชาวบ้านก็แล้วกัน”
มู่โจวเดินกระแทกส้นสูงจากไปด้วยความโมโห
เมื่อกลับมานั่งที่เดิม เธอก็ยังคงหงุดหงิดไม่หาย
แต่ภาพสาวงามกำลังขุ่นเคืองก็เป็นทิวทัศน์ที่ทำให้คนละสายตาไปไม่ได้เช่นกัน
ฉินหยางหรี่ตาลง สายตาเลื่อนมองเธออย่างไม่คิดปิดบัง
เธอเป็นสาวงามร่างบอบบางแต่มีส่วนโค้งเว้า ดูอ่อนหวานนุ่มนวล ไม่ใช่แบบที่เขาชอบ