เสิ่นหลินเคยคิดว่า มีแค่คนอย่างจีหานเซิ่งที่ทำอะไรตามใจ ไม่เกรงกลัวใครและชอบวางตัวโอ้อวดเท่านั้น ถึงจะทำเรื่องแอบแย่งคนรักของเพื่อนลับหลังได้
นึกไม่ถึงเลยว่า ลี่เฉิงผู้เย็นชาและไม่ค่อยเผยตัวตนในวันปกติ จะทำเรื่องแบบนี้ได้เหมือนกัน
ที่แท้ก็ซ่อนเขี้ยวเล็บไว้ลึกนัก
เขากัดฟันกรอด ดวงตาเต็มไปด้วยโทสะ:
“ลี่เฉิง นายยังเป็นคนอยู่หรือเปล่า?!”
ลี่เฉิงมองเขาแวบหนึ่งด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ ก่อนสายตาจะเลื่อนไปหยุดที่มู่โจวซึ่งหลบออกไปตั้งแต่แรก
เขามองเสิ่นหลินอย่างไม่เห็นด้วย
“อย่าลงไม้ลงมือต่อหน้าเธอสิ เธอขวัญอ่อน”
เสิ่นหลินแทบหายใจไม่ออก
ไอ้สารเลวอีกคนแล้ว!
มาตีหน้าสุภาพบุรุษต่อหน้ามู่โจวทำไม?!
เสิ่นหลินรู้สึกว่าตัวเองช่างน่าขัน รอบตัวเขามีแต่หมาป่าทั้งนั้น
แต่ละคนต่างก็หมายปองมู่โจว
ปากก็บอกว่าแฟนสาวของเขาเห็นแก่เงิน เป็นนักตกทอง ไว้ใจไม่ได้
แล้วผลเป็นยังไงล่ะ?
ลับหลังกลับพากันหน้าด้านเอาของราคาแพงลิบมาให้แฟนสาวของเขา แทบอยากจะยอมเป็นหมาให้เธอเสียด้วยซ้ำ
สายตาของเสิ่นหลินคมกริบราวใบมีด เย็นเยียบพุ่งเข้าใส่ลี่เฉิง
ท่ามกลางบรรยากาศเงียบงันจนอึดอัด มู่โจวเป็นฝ่ายเอ่ยขึ้นก่อน
“พวกคุณรอก่อนนะ”
เธอเห็นเสิ่นหลินมีสีหน้าหม่นหมอง จึงเดาว่าเขาคงต้องใช้เวลาสงบสติอารมณ์อีกหน่อย เลยถามอย่างใส่ใจว่า
“คุณมาเอาของขวัญวันเกิดมาให้ฉันเหรอ?”
เสิ่นหลินชะงักไป ก่อนจะนึกขึ้นได้ เขายื่นของให้มู่โจว แล้วเอ่ยเสียงแหบพร่าว่า “สุขสันต์วันเกิด”
มู่โจวพยักหน้าอย่างไม่ใส่ใจนัก
“ขอบคุณนะ ไว้วันหลังฉันเลี้ยงข้าวพวกคุณ”