ใกล้ถึงเวลาพักกลางวันแล้ว ทุกคนในออฟฟิศต่างพูดคุยกันว่าวันนี้จะไม่ไปโรงอาหาร แต่ออกไปกินข้างนอกแทน
มู่โจวไม่ได้ขัดข้อง จึงไปกับทุกคน
จู่ ๆ โทรศัพท์ก็สั่นขึ้น เธอหยิบมาดู เห็นว่าเสิ่นหลินส่งข้อความมา
【ฉันอยากเจอเธอ】
【ฉันอยู่ข้างล่างบริษัทของเธอ】
มู่โจวไม่ได้สนใจ
หลังลงมาข้างล่างพร้อมเพื่อนร่วมงาน เธอก็เห็นเขายืนอยู่ด้านนอกจริง ๆ สีหน้าหม่นหมอง สายตาจับจ้องมาทางเธอ
ทันทีที่เห็นเธอ แววตาของเขาก็พลันสว่างขึ้นอีกครั้ง
เพื่อนร่วมงานที่อยู่ข้าง ๆ สะกิดแขนมู่โจว
“ผู้ชายหล่อแนวเศร้าอยู่ตรงนั้นด้วยแฮะ อ๊ะ กำลังมองมาทางนี้พอดี ไม่สิ...”
เพื่อนร่วมงานยังพูดไม่ทันจบ เสิ่นหลินก็เดินมายืนตรงหน้ามู่โจวแล้ว
ทุกคนส่งสายตาอยากรู้อยากเห็นมองมู่โจวกับเขาสลับกันไปมา ก่อนจะค่อย ๆ แยกย้ายไปอย่างรู้หน้าที่ ทิ้งพื้นที่ให้ทั้งคู่ได้อยู่ด้วยกันตามลำพัง
มู่โจวมองสภาพอิดโรยของเขาแล้วถอนหายใจ
“เวลาพักกลางวันของฉันมีจำกัด ขอไปกินข้าวก่อนนะ”
ทั้งคู่ไปร้านอาหารใกล้ ๆ มู่โจวสั่งอาหารที่ตัวเองชอบมาสองสามอย่าง
ระหว่างรอ เธอยกชาขึ้นจิบ
“พูดมาเถอะ คุณอยากเจอฉันเพราะอะไรกันแน่?”
เสิ่นหลินมองเธอ ปลายจมูกพลันรู้สึกแสบขึ้นมาอย่างไร้สาเหตุ เขาก้มหน้าลงเล็กน้อยราวกับต้องการปกปิดอาการ แล้วเอ่ยเสียงเบา
“ฉันแค่อยาก...ขอโทษเธอ”
“อ้อ? ขอโทษเรื่องอะไร?”
มู่โจววางถ้วยชาลง แล้วจ้องมองเขานิ่ง ๆ
ช่วงนี้เขาเหมือนจะขอโทษเธอไปหลายครั้งแล้ว
ผ่านไปนานทีเดียว เสิ่นหลินถึงฝืนเอ่ยออกมาได้
“ฉันไม่ควรเชื่อคนอื่นง่าย ๆ”