ในห้องนอนของพ่อแม่ตระกูลมู่ บรรยากาศตึงเครียดจนน่ากลัว
พ่อมู่หน้าดำคร่ำเครียด เดินวนไปมาในห้อง
“คิดว่าทุกคนเป็นคนโง่หรือไง? บอกว่าไม่ชอบก็แปลว่าไม่ชอบงั้นเหรอ? เมื่อก่อนเขาติดโจวโจวแจจนแทบอยากเอาตาไปแปะอยู่บนตัวเธอ ตอนนี้ยังกล้าปฏิเสธอีกว่าไม่ได้ชอบ? ฉันว่าเขาคงเบื่อแล้ว พอได้เห็นโลกภายนอกที่มีสีสัน ใจก็เริ่มเตลิดไปแล้ว!”
ยิ่งพูดก็ยิ่งโมโห ฝีเท้าก็ยิ่งเร็วขึ้น
แม่มู่ถูกเขาเดินวนจนเวียนหัว จึงเอ่ยว่า
“พอแล้ว อย่าเดินวนไปวนมาเลย”
สามีเป็นโรคความดันโลหิตสูง แม่มู่กลัวว่าเขาจะโมโหจนเป็นอะไรไป จึงได้แต่ปลอบว่า
“โจวโจวของเราบอกว่าไม่เป็นไร เรื่องมันผ่านไปแล้ว อีกอย่าง เธอบอกว่ากู้สวินยังดีกับเธอเหมือนเดิม อยากให้ทุกอย่างกลับไปเป็นเหมือนเมื่อก่อน แต่เธอไม่ยอมเอง”
“เหลวไหล!”
พ่อมู่โมโหจนสบถออกมา
“เขาอยากได้ทั้งสองทางน่ะสิ ด้านหนึ่งก็อาลัยอาวรณ์โลกภายนอก อีกด้านก็ไม่ยอมปล่อยลูกสาวเรา แบบนี้ก็คิดจะเก็บโจวโจวไว้เป็นตัวสำรองน่ะสิ ฝันไปเถอะ!”
สองสามีภรรยากระซิบกระซาบกันอยู่เกือบทั้งคืน ส่วนมู่โจวกลับเข้านอนตั้งแต่หัวค่ำ
อีกฟากหนึ่ง ณ เมืองไห่
สวีกิงเหนียนนั่งอยู่หน้าโต๊ะหนังสือ จ้องหน้าจอโทรศัพท์มือถือ
ในหน้าต่างสนทนา นอกจากข้อความที่มู่โจวส่งมาบอกว่าเดินทางถึงอย่างปลอดภัยแล้ว หลังจากนั้นก็ไม่มีข้อความอื่นอีกเลย
เธอกำลังยุ่งอะไรอยู่นะ?
ความคิดของสวีกิงเหนียนอดนึกถึงผู้ชายคนนั้นที่สนามบินไม่ได้
พวกเขาเป็นเพื่อนบ้าน เติบโตมาด้วยกันตั้งแต่เด็ก ความสัมพันธ์คงไม่ได้ธรรมดาอย่างที่มู่โจวพูดผ่าน ๆ
หรือว่าพวกเขาทะเลาะกัน?
แล้วตอนนี้คืนดีกันหรือยัง?
สมองอันฉลาดปราดเปรื่องแต่ซับซ้อนของสวีกิงเหนียน เพิ่งจะพบเจอกับโจทย์ที่หาคำตอบไม่ได้เป็นครั้งแรก