รถยนต์จอดลงตรงชั้นผู้โดยสารขาออกของสนามบิน
มู่โจวลงจากรถแล้วบิดขี้เกียจ สวีกิงเหนียนก็ลงมือยกกระเป๋าเดินทางของเธอออกจากท้ายรถอย่างรู้หน้าที่
เขาหยิบถุงของขวัญที่ห่ออย่างประณีตหรูหราออกมาจากท้ายรถด้วย
ยังไม่ทันได้ยื่นให้มู่โจว ก็มีเสียงทุ้มที่เจือรอยยิ้มดังมาจากด้านหลัง
“โจวโจว”
มู่โจวหันกลับไป ก่อนจะชะงักไปเล็กน้อย
กู้สวินสวมเสื้อโค้ตผ้าแคชเมียร์ตัวยาวสีดำ ล้วงมือข้างหนึ่งไว้ในกระเป๋าเสื้อ ยืนอยู่ห่างออกไปไม่กี่ก้าว ข้างเท้ามีกระเป๋าเดินทางวางอยู่
เดิมทีบนใบหน้าเขายังมีรอยยิ้มอ่อนโยนอยู่บ้าง แต่พอเห็นสวีกิงเหนียนยกกระเป๋าเดินทางของมู่โจวอยู่ แววอบอุ่นในดวงตาก็พลันหม่นลง
ไฟโทสะไร้ที่มาปะทุอยู่ในอก ทั้งร้อนรนและอึดอัด กู้สวินเองก็ไม่รู้ว่ากำลังโกรธอะไร
โกรธที่เธอสนิทกับคนอื่น ยอมให้คนอื่นมาส่งถึงสนามบิน แต่กลับไม่ยอมถามเขาสักคำหรือเปล่า?
เขาไม่รู้
มู่โจวมองกู้สวิน ก่อนจะเอ่ยขึ้นก่อนว่า
“บังเอิญจัง”
น้ำเสียงของเธอฟังดูปกติ ราวกับบังเอิญพบเพื่อนร่วมชั้นธรรมดาคนหนึ่ง
“วันนี้คุณก็เดินทางเหมือนกันเหรอ?”
“...อืม”
กู้สวินย่อมฟังออกถึงความห่างเหินในน้ำเสียงของเธอ สีหน้าจึงดูไม่ค่อยดีนัก
สายตาของเขาเลยผ่านมู่โจวไป จับจ้องใบหน้าสวีกิงเหนียนตรง ๆ ความเป็นปรปักษ์ที่หมายจะขับไล่อีกฝ่ายแทบไม่คิดปิดบัง
เป็นเพราะมีคนคนนี้อยู่ เธอถึงยิ่งไม่ต้องการเขา
สวีกิงเหนียนมีสีหน้าเรียบเฉย เขาสบตาอีกฝ่ายเพียงชั่วครู่ก็เบือนสายตาออกอย่างสงบนิ่ง ราวกับไม่ได้เห็นกู้สวินอยู่ในสายตาเลย
มู่โจวไม่ทันสังเกตเห็นบรรยากาศผิดปกติ จึงแนะนำสวีกิงเหนียนว่า
“นี่กู้สวิน ลูกชายบ้านข้าง ๆ ฉัน เมื่อก่อนเราเคยเป็นเพื่อนร่วมชั้นกัน”