รอยฟันบนไหล่ไม่ได้ลึกมากนัก
มู่โจวอยากบอกว่าไม่จำเป็น แต่พอเห็นสีหน้าของปั๋วซีหวย สุดท้ายก็เลือกปิดปาก
เขาเทน้ำยาฆ่าเชื้อออกมา แล้วใช้สำลีพันก้านแต้มลงบนแผลเพื่อฆ่าเชื้อ
ท่าทางตั้งอกตั้งใจ สีหน้าไร้อารมณ์
ทว่ามู่โจวมองมือใหญ่ที่ข้อนิ้วเด่นชัดคู่นั้น ใบหน้าก็พลันร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่
เมื่อครู่ปลายนิ้วของเขายังเปื้อน…
ที่ยิ่งกว่านั้นคือ เขายังทำต่อหน้าเธอ…
ท้ายที่สุดยังเลียมุมปาก ก่อนจะกระซิบข้างหูเธอเสียงเบาว่า “...ไม่เลว” ทำเอาหัวใจเธอเต้นแรงจนแทบควบคุมไม่อยู่
พอนึกถึงตรงนี้ ลมหายใจของมู่โจวก็เริ่มไม่สม่ำเสมอ เธอรีบเบือนสายตาหนี
แต่ปั๋วซีหวยลงน้ำหนักมือตอนทายาให้เธอมากไปหน่อย เธอจึงอดร้องด้วยความเจ็บไม่ได้
ปั๋วซีหวยเหลือบมองเธอ แล้วหยิบผ้าก๊อซทางการแพทย์ออกมาม้วนหนึ่งทันที น้ำเสียงเย็นชาออกคำสั่งว่า
“กัดไว้ ห้ามส่งเสียง”
ดวงตาทั้งสองของมู่โจวคลอไปด้วยน้ำตา เธออ้าปากกัดผ้าก๊อซแน่นเงียบ ๆ ความเย้ายวนบนใบหน้ายังไม่จางหาย
หัวใจของปั๋วซีหวยสั่นไหวขึ้นมาวูบหนึ่งเมื่อเห็นภาพนั้น เกือบจะควบคุมตัวเองไม่อยู่เสียแล้ว
เขากระตุกคอเสื้ออย่างเก้อเขิน ก่อนจะทำแผลให้เธอต่อ
จนแน่ใจว่าสิ่งสกปรกเหล่านั้นถูกกำจัดออกไปหมดแล้ว เขาจึงจัดคอเสื้อให้เธอเข้าที่อีกครั้ง
เขายืนอยู่ตรงหน้าเธออย่างสงบนิ่ง ก้มมองเธอแล้วเอ่ยว่า
“ต่อไปอยู่ห่างจากซ่งจี้โจวหน่อย”
มู่โจวดึงผ้าก๊อซออกจากปาก สีหน้าดูเหมือนน้อยใจอยู่บ้าง
“ฉันไม่ได้ไปหาเขาสักหน่อย เขาต่างหากที่มาตามตอแยฉัน”
แววตาของปั๋วซีหวยหม่นลงเล็กน้อย
คราวก่อนเขาสั่งสอนซ่งจี้โจวไปเสียขนาดนั้น อีกฝ่ายยังกล้าฝ่าฝืนแล้วลงมืออีก