ที่ห้างสรรพสินค้า มู่โจวเดินเตร็ดเตร่ไปเรื่อยเปื่อย จนกระทั่งขอบตาไม่แดงก่ำเท่าเดิมแล้ว เธอถึงได้ซื้อกระเป๋ามาใบหนึ่งอย่างส่ง ๆ ก่อนจะเดินออกไป
เธอรู้ดีว่าเวลานี้น่าจะมากพอให้คนของปั๋วซีหวยสืบจนกระจ่างแล้วว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง
ตอนมู่โจวกลับถึงบ้านก็เป็นเวลาอาหารเย็นพอดี ปั๋วซีหวยเองก็หาได้ทำงานล่วงเวลายากครั้งนัก ตอนนี้เขานั่งอยู่บนโซฟาแล้ว
เขาถอดสูทออก เปลี่ยนมาสวมชุดอยู่บ้านสีน้ำเงินเข้ม สีหน้าเย็นชาขณะอ่านหนังสือพิมพ์ภาษาอังกฤษ
มู่โจวฝืนยิ้มแล้วเดินเข้าไปทักทาย
ปั๋วซีหวยเลิกเปลือกตาขึ้น สายตาหยุดอยู่บนใบหน้าของเธอ ทว่าในหัวกลับนึกถึงรายงานของคนขับรถ
ปั๋วซีหวยจ้องมู่โจวเขม็ง
สายตาที่ดุดันเกินไปทำให้เธอรู้สึกอึดอัดอยู่บ้าง
พอเธอลนลานขึ้นมา ก็มักชอบพูดอะไรเรื่อยเปื่อย
“วันนี้ฉันไปห้างมา คนเยอะมากเลย ฉันยังซื้อของมานิดหน่อยด้วย”