มู่โจวรับหนังสือมาแล้วเปิดอ่านผ่าน ๆ หนึ่งหน้า ดวงตาพลันเป็นประกายระยิบระยับ
เธอลุกขึ้น ยกหนังสือกอดไว้แนบอก ก่อนมองเจียงซวี่ด้วยรอยยิ้มหวานละมุน
“คุณเจียง ขอบคุณนะคะ”
“ไม่เป็นไรครับ”
เจียงซวี่ดันแว่นขึ้น สายตาหลังเลนส์แว่นไล้สำรวจคิ้วตาของเธออย่างละโมบ
เจียงซวี่จำต้องยอมรับว่า ทุกส่วนของมู่โจวแทบจะตรงกับรสนิยมของเขาอย่างพอดิบพอดี
แต่เธอกลับมองเขาด้วยแววตาไร้เดียงสาและบริสุทธิ์อยู่เสมอ
ไม่มีความรู้สึกวาบหวามเจือปนแม้แต่น้อย
เขานิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยว่า
“ถ้ามีปัญหาอะไรก็มาหาผมได้ คุณมีช่องทางติดต่อผมอยู่แล้ว”
มู่โจวเบิกตาขึ้นเล็กน้อย
“จริงเหรอคะ?”
เจียงซวี่ยิ้มบาง ๆ พลางพยักหน้า
“ครับ ได้ทุกเมื่อ”
สีหน้าของเขาสุภาพไร้ที่ติ แต่มีเพียงเจ้าตัวเท่านั้นที่รู้ว่า คำว่า “ทุกเมื่อ” ซ่อนความคาดหวังที่ไม่อาจเปิดเผยไว้มากมายเพียงใด
*
หลังจากพบกันครั้งก่อนที่กรุ๊ปจื่อหยวน ระดับความประทับใจของเจียงซวี่ก็เพิ่มขึ้นเป็น 18%
หลังจากนั้นทั้งสองก็ไม่ได้พบกันอีกเลย
มู่โจวย่อมไม่กล้าไปหาเจียงซวี่บ่อย ๆ
มีเพียงครั้งเดียวที่เธอสับสนจริง ๆ จึงฝืนใจส่งข้อความไปหา
เจียงซวี่เองก็ใส่ใจมาก เขาส่งอีเมลมาให้เธอด้วย เธอไม่ได้พูดเกรงใจทำนองว่าจะเลี้ยงข้าวเขา เพราะนักธุรกิจใหญ่ที่มีทรัพย์สินเป็นแสนล้านอย่างเขาจะขาดข้าวมื้อเดียวจากเธอไปได้อย่างไร
เธอจึงเพียงแสดงความขอบคุณอย่างตื่นเต้นออกไป
ไม่นาน การประชุมหารือครั้งที่สองของบริษัทก็เริ่มต้นขึ้น
ด้วยการเตรียมตัวล่วงหน้าอย่างยอดเยี่ยม มู่โจวจึงได้รับความชื่นชมจากหัวหน้าผู้รับผิดชอบ และได้เข้าร่วมกลุ่มทำโครงการสำเร็จ