ภาพจำของสวีกิงเหนียนคือคนที่มุ่งมั่นทำแต่งานวิจัย เป็นนักวิชาการท่าทางอ่อนแอและเปี่ยมด้วยกลิ่นอายบัณฑิต
แต่ความจริงแล้ว เขามีรูปร่างเพรียวกระชับ ออกกำลังกายเป็นประจำ กล้ามเนื้อเป็นมัดชัดเจน ต่อให้แบกมู่โจวไว้บนหลังก็ไม่รู้สึกหนักเลยสักนิด
พอมาถึงข้างโซฟา มู่โจวก็แทบรอไม่ไหวที่จะกระโดดลงมาโดยไม่รอให้เขาก้มตัว ผลคือเกือบยืนไม่อยู่
เพื่อทรงตัวเอาไว้ มือทั้งสองของเธอจึงคว้าเอวด้านข้างของสวีกิงเหนียนโดยสัญชาตญาณ แม้จะมีเสื้อผ้ากั้นอยู่ เธอก็ยังสัมผัสได้อย่างชัดเจนถึงกล้ามท้องแน่นกระชับเป็นลอนของเขา รวมถึงแนวเอวที่เกร็งจนแข็งตึง
ทันทีที่เธอแตะต้อง สวีกิงเหนียนก็สะดุ้งราวกับถูกลวก เขาหันกลับมาประคองเธอไว้ฉับพลัน พร้อมกับจับข้อมือของเธอเอาไว้พอดี
มู่โจวยืนได้มั่นคงแล้วก็เงยหน้ามองเขา
แผงอกของสวีกิงเหนียนขยับขึ้นลงเล็กน้อย เสื้อยืดสีเทาเข้มถูกดึงรั้งจนคอเสื้อเอียง เผยให้เห็นกระดูกไหปลาร้าที่มีแนวชัดเจน
เขากลืนน้ำลาย ลมหายใจหนักขึ้นเล็กน้อย
“อย่ามือซน”
มู่โจวส่งเสียงฮึในลำคอ เมื่อเห็นใบหูของสวีกิงเหนียนแดงก่ำ เธอไม่เพียงไม่กลัว แต่ยังพูดอย่างมีเหตุผลเต็มที่ว่า
“ทำไมล่ะ คุณเป็นแฟนฉันนะ จะแตะไม่ได้หรือไง”
สวีกิงเหนียนหลับตาลงครู่หนึ่ง พอลืมตาขึ้นอีกครั้ง แววมืดมิดอันตรายในดวงตาก็แทบกดเอาไว้ไม่อยู่