ตอนสวีกิงเหนียนออกจากห้องน้ำ หนังใกล้จะจบแล้ว
เขาเปลี่ยนเป็นชุดอยู่บ้านสีเข้ม ผมยังหมาด ๆ ปอยผมหน้าผากยุ่งเล็กน้อย
ใบหน้าที่ซีดลงเพราะไอน้ำกลับคืนสู่ความสงบนิ่งอย่างที่เป็นปกติ
เขาสวมแว่นอีกครั้งแล้วเดินกลับไปยังห้องนั่งเล่น
มู่โจวยังคงขดตัวอยู่บนโซฟา มีผ้าห่มบางคลุมกาย พอได้ยินเสียงก็เงยหน้ามองเขา สายตากวาดผ่านผมเปียกชื้นของเขา
“อาบน้ำเสร็จแล้วเหรอ?”
สวีกิงเหนียนตอบ “อืม” ด้วยสีหน้าไม่เปลี่ยน ก่อนเดินมานั่งข้างเธอ แล้วอุ้มเธอทั้งคนทั้งผ้าห่มขึ้นมานั่งบนตัก
มู่โจวขยับตัวในอ้อมแขนเขา หามุมที่นั่งสบาย
หนังใกล้จบพอดี ท่ามกลางแสงสว่าง ตัวเอกชายหญิงจูบลา เพลงคลาสสิกอย่าง «ท่วงทำนองไร้พันธนาการ» ก็ดังขึ้นอีกครั้ง อ่อนโยนและชวนให้เสียดาย
แสงบนจอค่อย ๆ มืดลง
มู่โจวยืดแขนบิดขี้เกียจ ผ้าห่มเลื่อนหลุดจากไหล่ เผยให้เห็นไหล่เปลือยและรอยแดงจาง ๆ บนผิวขาว
สายตาของสวีกิงเหนียนราวกับถูกลวก เขารีบเบือนหน้าหนีอย่างเก้ ๆ กัง ๆ โดยไม่รู้ตัว
มู่โจวไม่ใส่ใจสักนิด เธอเอนตัวกลับไปซบอกเขาแล้วเงยหน้ามอง
“พรุ่งนี้วันหยุด คุณไม่ต้องตื่นเช้าใช่ไหม?”
สวีกิงเหนียนก้มมองเธอ
“ไม่ต้อง”
“งั้นดูอีกเรื่องไหม?”
“ได้”
ดวงตาของมู่โจวเป็นประกาย เธอยื่นมือไปหยิบแท็บเล็ตบนโต๊ะกลาง
“มีหนังสยองขวัญเรื่องหนึ่ง ได้ยินทุกคนบอกว่าสนุกมาก แต่ไม่มีใครยอมดูเป็นเพื่อนฉันเลย ดูคนเดียวก็แอบกลัวนิดหน่อย”
สวีกิงเหนียนดึงผ้าห่มบางข้างตัวมาคลุมไหล่ที่โผล่ออกมาให้เธอ แล้วหยิบแก้วน้ำที่เหลือครึ่งแก้วบนโต๊ะกลางขึ้นมาดื่ม น้ำเย็นชืดแล้ว