ประตูห้องปิดลงอีกครั้ง เหลือเพียงทั้งสองคน
เจียงเยี่ยนเจ๋อโน้มตัวเข้ามาใกล้มู่โจว:
“ฉันอุ้มคุณกลับไปนอนที่ห้องนะ”
มู่โจวยังไม่ทันได้ตอบโต้ เขาก็อุ้มเธอขึ้นมาในท่าเจ้าสาวทั้งที่ยังมีผ้าห่มบางคลุมอยู่
หลังวางเธอลงบนเตียง เขาก็จัดชายผ้าห่มให้เธออีกครั้ง
เจียงเยี่ยนเจ๋อนั่งลงข้างเตียง จ้องมองเธอเงียบ ๆ อยู่นาน
มู่โจวนอนมาทั้งวันแล้ว ที่จริงไม่ได้ง่วงเท่าไร แค่อยากนอนพักสักหน่อยเท่านั้น
พอถูกเขาจ้องเขม็งเช่นนี้ เธอก็อดลืมตาขึ้นมาไม่ได้ ก่อนเอ่ยอย่างจนใจว่า:
“คุณมองฉันแบบนี้ ฉันกดดันมากนะ”
เจียงเยี่ยนเจ๋อกัดฟัน ในที่สุดก็อดพูดไม่ได้:
“เขาเข้ามาถึงในบ้านได้ตรง ๆ แล้วฉันแค่มองคุณยังไม่ได้หรือไง?”
น้ำเสียงเช่นนี้ทำให้มู่โจวชะงักไปเล็กน้อย
ดวงตาที่พร่ามัวอยู่แล้วของเธอยิ่งเต็มไปด้วยความสับสน
กรามของเจียงเยี่ยนเจ๋อขบแน่น เขาเม้มริมฝีปากเล็กน้อย
“พี่ชายคนสนิทที่โตมาด้วยกันของคุณอยู่ที่ไหน?”
“...ห้องข้าง ๆ”
นี่เป็นครั้งแรกที่มู่โจวเห็นเขาพูดจาประชดประชันแบบนี้
เธออดหัวเราะออกมาไม่ได้
เจียงเยี่ยนเจ๋อทนต่อไปไม่ไหว โน้มตัวลงทาบกาย มือทั้งสองข้างค้ำอยู่ข้างตัวเธอ แววตาหม่นลึก:
“มู่โจว ฉันรู้ว่าคุณดูออก”
“...อะไรเหรอ?”
มู่โจวกะพริบตาคู่ใสซื่อไร้เดียงสา มองเขาด้วยสีหน้างุนงง
เจียงเยี่ยนเจ๋อกลืนน้ำลาย ก่อนสารภาพด้วยเสียงแหบพร่า:
“ฉันชอบคุณ”
หลายวันที่ต้องไปทำงานต่างเมือง เขาทรมานแทบแย่
โดยเฉพาะตอนกลับมาแล้วได้ยินว่ามู่โจวลาป่วยสามวัน ความเจ็บแน่นในอกก็ยากจะมองข้าม
เขายอมรับความรู้สึกรุนแรงที่กดเอาไว้ไม่อยู่ ไม่ว่าจะพยายามแค่ไหนก็ตาม