มู่โจวกอดหนังสือไว้แนบอก จ้องฉินหยางตรงหน้าอย่างระแวดระวัง
ท่าทางของเขาดูอันตราย ราวกับควบคุมตัวเองไม่อยู่
ฉินหยางหรี่ตาลง โน้มตัวเข้ามา มือข้างหนึ่งยันกำแพงข้างไหล่เธอไว้
“ไม่ได้บอกว่าจะให้บัตรคิวฉันเหรอ?”
แววตาของมู่โจวฉายความงุนงงอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะนึกเรื่องนี้ขึ้นได้ เธอจึงเชิดคางขึ้นเล็กน้อยอย่างมีเหตุผลเต็มที่
“แต่คุณไม่ได้ขอนี่ คุณมัวแต่คิดชักช้า คนอื่นก็แซงคิวไปก่อน ฉันก็ช่วยไม่ได้ ใครใช้ให้ฉันฮอตขนาดนี้ เป็นที่ชื่นชอบของคนอื่นก็แบบนี้แหละ”
เธอเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ท่าทีภาคภูมิใจบาง ๆ ไม่ได้ชวนให้รู้สึกขัดใจ กลับดูน่ารักเสียด้วยซ้ำ
ฉินหยางหัวเราะด้วยความโมโห กัดฟันแน่น สายตาจับจ้องเธอไม่วาง
“เลิกกับผู้ชายคนนั้นเสีย สิ่งที่คุณอยากได้ ผมให้ได้ทั้งหมด”
มู่โจวสบตาเขาอยู่หลายวินาที ก่อนจะเอ่ยช้า ๆ
“แบบนั้นไม่ได้หรอก ถึงฉันจะชอบเงิน แต่ก็มีหลักการ ไม่คิดนอกใจใครหรอกนะ”
ยามพูด ดวงตาคู่งามของเธอราวกับแต้มประกายสดใส แม้แต่ลมหายใจยังเย้ายวนเป็นพิเศษ ความซาบซ่านคันยุบยิบแผ่ซ่านไปถึงก้นบึ้งหัวใจของฉินหยาง
แววตาเขาหม่นลง ก่อนจะเอ่ยขึ้นอีกครั้ง
“ผมไม่สน คุณบอกแล้วว่าจะให้บัตรคิวผม ตอนนี้ผมต้องการมัน”
มู่โจวมองเขาเงียบ ๆ อยู่หลายวินาที แววตาที่เริ่มหวั่นไหวและลังเลของเธอ ฉินหยางมองเห็นชัดเจน
หัวใจเขาพลันไหววูบ ปลายนิ้วแทบสั่นระริก ทว่าวินาทีถัดมา มู่โจวกลับตัดความหวังของเขาทิ้งเสียสิ้น
“ขอโทษนะ ก่อนหน้านี้ฉันแค่ล้อเล่น ตอนนั้นฉันโกรธที่ฟู่ฉือทำกับฉันแบบนั้น”