เมื่อเห็นสีหน้าประหม่าเกร็งของมู่โจว ฉินหยางก็ใจดีพยักพเยิดไปทางหนึ่ง ดวงตาฉายแววเหมือนกำลังรอดูเรื่องสนุก
“ไปดูที่ห้องรับรองเล็กสิ”
มู่โจวยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่งราวกับกำลังคิด ทว่าไม่นานก็หันหลังเดินไปยังห้องรับรองเล็ก
เพิ่งเดินไปถึงหน้าประตู เธอก็เห็นกู้ยวี่ซบอยู่ในอ้อมแขนของฟู่ฉือ น้ำตาเปียกชุ่มชุดสูทของเขา
แม้ฟู่ฉือจะไม่ได้กอดปลอบเธอ แต่ก็ไม่ได้ผลักออก
เขาขมวดคิ้ว แววตาวูบไหวด้วยความลังเลและพินิจพิเคราะห์
มู่โจวมองภาพตรงหน้าอย่างไม่อยากเชื่อสายตา
เธอกัดริมฝีปาก กำลังจะพุ่งเข้าไป ทันใดนั้นแผ่นอกแข็งแกร่งเย็นเยียบก็แนบชิดจากด้านหลัง มือหนึ่งปิดปากเธอไว้แล้วพาตัวออกไป
เมื่อมาถึงห้องพักผ่อนด้านข้าง ฉินหยางจึงปล่อยเธอ
มู่โจวผลักเขาเต็มแรง ดวงตาแดงก่ำ
“คุณทำอะไรน่ะ?”
ฉินหยางถูกผลักจนเอนตัวนั่งลงบนโซฟาตามแรง เขาเงยหน้ามองเธอเล็กน้อย น้ำเสียงเอื่อยเฉื่อย
“ถ้าฉันไม่ห้าม คุณจะทำอะไรล่ะ? เข้าไปโวยวาย ไปซักถามเขาเหรอ?”
มู่โจวมีน้ำตาคลอเบ้า ทั้งยังน้อยใจเป็นอย่างมาก
“ฉันถามเขาไม่ได้หรือไง? ฉันเป็นแฟนเขานะ เขากอดผู้หญิงคนอื่นอยู่แบบนั้น จะให้ฉันทำเป็นมองไม่เห็นเหรอ?”
ฉินหยางทวนคำพูดของเธอช้า ๆ
“แฟน?” เขาหัวเราะเยาะ น้ำเสียงร้ายกาจ “วันนี้เธอเห็นเขาแนะนำสถานะของเธอหรือเปล่าล่ะ?”
บนขนตาของมู่โจวยังมีหยาดน้ำตาเกาะอยู่ สีหน้าเธอแข็งค้างไปชั่วขณะ แต่ก็ยังดื้อดึงตอบว่า
“แต่ฉันก็เป็นแฟนเขาจริง ๆ”
ฉินหยางยกมือขึ้น กวักเรียกให้เธอเข้ามา