มู่โจวถูกจับข้อมือไว้ ทั้งร่างลนลานจนทำอะไรไม่ถูก ถูกบังคับให้แนบอยู่กับอกของชายหนุ่ม
ร่างกายของเธอแข็งทื่อ ใบหน้าซีดเผือด เห็นได้ชัดว่าตกใจมากจนลืมแม้กระทั่งจะต่อต้าน ได้แต่จ้องมองเขาอย่างเหม่อลอย
เมื่อชายหนุ่มเห็นภาพนี้ แววตาก็มืดหม่นลง
หญิงสาวบอบบางถูกกักอยู่ในอ้อมแขนของเขา น่าสงสารและไร้ที่พึ่ง ดวงตาหงส์คู่หนึ่งเอ่อคลอด้วยน้ำตา สั่นระริกคล้ายกำลังจะหยดลงมาแต่ก็ยังไม่หยด
ลำคอของเขาพลันกระตุก กล้ามเนื้อเกร็งขึ้นโดยไม่รู้ตัว
มู่โจวเผยอริมฝีปากเล็กน้อย น้ำเสียงสั่นเครือราวกับกำลังฝืนใจให้เข้มแข็ง:
“เซี่ยจิงอัน คุณ คุณปล่อยฉันนะ”
เสียงของเธอแผ่วเบา ราวกับถูกแกล้งจนหนักหนาสาหัสก็ทำได้เพียงแอบร้องไห้ ไม่อาจต่อต้าน ปล่อยให้ใครทำอะไรตามใจ
ท่าทางอ่อนแอจนใครก็รังแกได้
ลูกกระเดือกของเซี่ยจิงอันขยับขึ้นลง ก่อนเขาจะเอ่ยอีกครั้งด้วยเสียงแหบพร่าเจือความจริงจัง:
“แน่ใจนะว่าไม่ลองคิดเรื่องฉันดู? ฉันเป็นผู้ชายกว่าจี้ชิงเยี่ยน อย่างน้อยฉันก็ไม่ปล่อยให้ผู้หญิงที่ตัวเองชอบอยู่ตามลำพังในห้องกับผู้ชายคนอื่น”
รูม่านตาของมู่โจวสั่นไหว นึกถึงเรื่องเมื่อครู่แล้ว แววเจ็บปวดและอับอายก็วาบผ่านดวงตา
หยาดน้ำตาร่วงหล่นลงมาตามแก้ม
น้ำเสียงของเซี่ยจิงอันอ่อนโยนลงโดยไม่รู้ตัว:
“ร้องไห้ทำไม ฉันไม่ได้จะกินเธอสักหน่อย”
คำพูดนั้นทำให้มู่โจวสะดุ้งอีกครั้ง ทั้งร่างราวกับสัตว์ตัวน้อยที่ตกใจกลัว สั่นเทาอยู่ในอ้อมแขนของเขา
หัวใจของเซี่ยจิงอันเต้นแรง ในดวงตาปรากฏแรงปรารถนาทำลายล้างที่บอกไม่ถูกและอธิบายไม่ได้
แววตาเขามืดลง ก่อนจะกดเสียงต่ำเตือนขึ้นมาทันที: