มู่โจวนอนเอกเขนกอยู่ในคฤหาสน์เก่าของตระกูลปั๋วอย่างสบายใจถึงสามวัน กว่าจะเดินชมทั่วทั้งที่นี่จนหมด
ช่วงหลายวันที่ผ่านมา มีคนตระกูลปั๋วได้ยินข่าวว่ามีผู้หญิงคนหนึ่งย้ายเข้าไปอยู่ในคฤหาสน์เก่า
พอนึกถึงหญิงสาวที่ปั๋วซีหวยพาไปงานเปิดตัวเครื่องประดับก่อนหน้านี้ ทุกคนก็พากันคาดเดาได้ทันที
แต่ระบบรักษาความปลอดภัยของคฤหาสน์เก่าเข้มงวดมาก ต่อให้เป็นคนตระกูลปั๋ว หากไม่ได้รับอนุญาตจากปั๋วซีหวยก็เข้าไปไม่ได้
พวกเขาจึงได้แต่ล้มเลิกความคิด
วันที่สี่ หลังมื้อกลางวัน ในที่สุดเธอก็ออกจากบ้าน
วันนี้มู่โจวตั้งใจจะไปทำทรีตเมนต์ความงาม
เมื่อมาถึงลานจอดรถใต้ดินของห้าง มู่โจวเพิ่งลงจากรถ เงาร่างหนึ่งก็พุ่งเข้าใส่เธอทันที
ยังไม่ทันที่เธอจะตั้งตัว ปั๋วซีหวยก็ปรากฏตัวขึ้นตรงหน้า เตะคนที่พุ่งเข้ามาเต็มแรง
มู่โจวยกมือทั้งสองข้างปิดปาก ถอยหลังไปหนึ่งก้าว ยังไม่เข้าใจเลยว่าเกิดอะไรขึ้น
เธอมองชายที่ถูกเตะกระเด็นไปนอนอยู่บนพื้น แล้วหันมองปั๋วซีหวยที่จู่ ๆ ก็โผล่มา ดวงตาเบิกกว้าง
ปั๋วซีหวยหน้าขรึมเย็นชา เมื่อเห็นว่าคนร้ายถูกควบคุมตัวไว้แล้ว เขาจึงหันกลับมาโอบมู่โจวไว้ในอ้อมแขน พลางตบหลังเธอเบา ๆ
“ไม่ต้องกลัว”
เขาปลอบเธอด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนอย่างที่ไม่ค่อยได้เห็น
เมื่อรู้ว่ามู่โจวจะมาทำทรีตเมนต์ความงาม และสถานที่นั้นก็อยู่ใกล้บริษัทพอดี ปั๋วซีหวยจึงเลื่อนงานแล้วตรงมาหาเธอ
ใครจะคิดว่าจะเจอไอ้คนไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงแบบนี้
ภายใต้สายตาของเขา มู่โจวส่ายหน้า
“ฉันไม่เป็นไร” พูดจบเธอก็มองข้ามไหล่เขาไปยังคนที่อยู่ไม่ไกล คิ้วขมวดเข้าหากัน “นั่น...เจ๋อหยวนเหรอ?”