เมื่อเห็นเธอพูดจบก็ยื่นมือมาจับที่กางเกงของตัวเอง เย่เฟิงตกใจรีบสะบัดมือเธอออกแล้วถอยกรูด
เย่เฟิงถอยพลางมองผู้หญิงที่ทำท่ายั่วยวนแล้วพูดว่า
“เฮ้ย! เฮ้ย! พี่สาว คุณเข้าใจผิดแล้ว! ผมไม่ได้เรียกบริการอะไรแบบนี้มานะ!”
“อาคารสาม ห้อง 401! จะผิดได้ยังไง! อย่าเขินสิจ๊ะน้องชาย!”
“ผมไม่มีตังค์นะ!”
“ไม่มีตังค์ไม่เป็นไร คราวนี้ถือว่ามาทดลองใช้ฟรีแล้วกัน!”
เมื่อเห็นว่าผู้หญิงได้ยินว่าตัวเองไม่มีเงินแล้วยังพุ่งเข้ามาหา เย่เฟิงก็ตกใจจนถอยหลังไม่หยุด!
ถึงแม้เรื่องแบบนี้สำหรับผู้ชายส่วนใหญ่จะเป็นสิ่งที่ใฝ่ฝันอยากได้ แต่เย่เฟิงรู้ดีว่าฟ้าจะไม่ประทานอาหารให้ฟรีๆ
ต่อให้ประทาน ก็คงไม่มาโปรยใส่หัวเขา
ภายในห้องเช่า หญิงสาวเห็นเย่เฟิงไม่ติดกับ ดวงตาแวบหนึ่งของความโหดเหี้ยม จู่ๆ ก็ลงมือขยี้ผมตัวเองจนกระเซอะกระเซิง
จากนั้นก็ยื่นมือลงมาดึงเสื้อกล้ามที่สวมอยู่ลงเผยให้เห็นครึ่งวงที่สั่นเทา
แล้วดึงกระโปรงสั้นลงมาถึงน่อง เผยให้เห็นกางเกงในลูกไม้สีแดง
เงื้อมือตบหน้าตัวเองฉาดหนึ่ง แล้วจึงกุมหน้าร้องไห้ตะโกนว่า
“ช่วยด้วย! ฉุด! มีคนลวนลาม!!”
เผชิญหน้ากับการกระทำของผู้หญิงคนนั้น เย่เฟิงอึ้งไป
หันกลับไปมองผู้หญิงที่นั่งอยู่บนพื้นราวกับเพิ่งถูกลวนลาม แล้วพูดตะกุกตะกักว่า
“ไม่ใช่สิพี่สาว ในห้องนี้มีแค่เราสองคน ผมยืนอยู่เฉยๆไม่ได้ทำอะไรเลยนะ!”
ทว่าหญิงสาวกลับร้องไห้พลางตะโกนว่า
“แกนั่นแหละที่ลวนลามฉัน ช่วยด้วย ช่วยด้วย!”
“เวร นี่พวกแกมาเซาะร่องหากินแบบนี้เหรอ?”