เย่เฟิงทิ้งสายตาแบบ 'จะเชื่อก็เชื่อ ไม่เชื่อก็เชิญ' ไว้ให้ ก่อนจะปล่อยให้เฉินหมิงยืนงงอยู่คนเดียว
เมื่อเย่เฟิงเดินเข้าไปในลิฟต์แล้ว เฉินหมิงถึงได้สติกลับมา แล้วตะโกนด่าใส่ลิฟต์ว่า
"โม้ไปเรื่อย! คุณหลี่มันห่ามขนาดนั้นเลยเหรอ? ถึงได้ไปชอบพอกับคนอย่างแกเนี่ย ถุย!"
เฉินหมิงสบถออกมา จากนั้นก็มือลูบผมที่หวีเรียบแปล้เหมือนเลียด้วยลิ้นสุนัขของตัวเอง ยิ้มเต็มหน้า หันตัวเตรียมจะเคาะประตู
ทว่าตอนที่เขาเห็นว่าหลี่เมิ่งเหยากำลังยืนอยู่ข้างหลังเขา ส่งสายตาเยียบเย็นจ้องเขาอยู่ หัวใจของเฉินหมิงแทบหยุดเต้น!
"หลี่...คุณหลี่!"
"ผู้อำนวยการเฉิน ไตรมาสสี่ปี 2019 มีเงินงวดค่าก่อสร้างพื้นฐานสองงวดรวมกัน 4.7 พันล้าน ต้องการให้คุณไปชี้แจงต่อหน้าด้วย!"
…
หนึ่งชั่วโมงต่อมา เฉินหมิงไม่ได้เคาะประตูเลย พุ่งเข้าไปในห้องทำงานผู้อำนวยการฝ่ายการเงินตรง ๆ แล้วพูดกับโจวเจี้ยนหนิงอย่างร้อนรน
"คุณโจว คราวนี้คุณต้องช่วยผมจริง ๆ แล้วนะ ไม่งั้นผมเสร็จแน่!"
มองเฉินหมิงที่ร้อนรนจนแทบจะร้องไห้อยู่แล้ว โจวเจี้ยนหนิงถามด้วยรอยยิ้ม
"คุณเฉิน เรื่องอะไรที่ทำให้คุณร้อนใจขนาดนี้ นั่งลงก่อน ค่อย ๆ บอกมา"
"เมื่อกี้หลี่เมิ่งเหยาไปงัดเรื่องที่ผมทำบัญชีเท็จโกงเงินบริษัทมาตลอดหลายปีออกมา ให้ผมคืนเงินทั้งหมดให้บริษัทภายในสามวัน ไม่งั้นจะแจ้งตำรวจมาจับผม!"
ได้ยินว่าเป็นเรื่องนี้ โจวเจี้ยนหนิงก็ขมวดคิ้วพึมพำ
"เธอเพิ่งมาได้วันเดียว ทำไมถึงรู้เรื่องบัญชีบริษัทเราขนาดนี้?"
เพิ่งพูดจบ โทรศัพท์ตั้งโต๊ะตรงหน้าโจวเจี้ยนหนิงก็ดังขึ้น เขารับสาย ฟังไปครู่หนึ่งแล้วพยักหน้า