ห้องข้าง ๆ
คุณตาข้างห้องได้ยินเสียงร้องโหยหวนจากห้องข้าง ๆ ก็รีบวิ่งกลับมาตะโกนเสียงดังว่า
"หยุดเดี๋ยวนี้! ถ้าพวกนายไม่หยุด ฉันจะแจ้งตำรวจแล้วนะ!"
สามวินาทีต่อมา ประตูห้องก็เปิดออก จากนั้นชายหนุ่มหน้าบวมช้ำคนหนึ่งกับผู้หญิงที่ตกใจจนหน้าซีดช่วยกันพยุงชายอีกสองคนเดินออกมา
คุณตาเห็นแบบนั้นก็ตกใจรีบก้าวถอยหลังหลายก้าว
เมื่อกลุ่มคนพวกนั้นหนีออกไปอย่างไม่คิดชีวิต ชายหนุ่มคนหนึ่งก็เดินออกมา
คุณตาเห็นชายหนุ่มไม่มีรอยขีดข่วนเลยแม้แต่น้อย นึกว่าเขาเป็นพวกเดียวกับกลุ่มนั้น จึงรีบพูดว่า
"ถ้าพวกนายไม่หยุด ฉันจะแจ้งตำรวจจับพวกนายนะ!"
เจอคำเตือนของคุณตา เย่เฟิงโบกมือปฏิเสธแล้วพูดว่า
"คุณตาเข้าใจผิดแล้วครับ ผมต่างหากที่เป็นฝ่ายถูกรังแก"
"นาย? ถูกรังแก? นายไม่มีรอยช้ำสักนิด แต่พวกนั้นหน้าบวมช้ำยังไม่พอ ยังมีอีกสองคนที่สลบไปเลย นายเห็นฉันแก่เลยหลอกฉันเล่นรึไง?"
เห็นว่าอธิบายกับคุณตายังไงก็คงไม่เข้าใจ เย่เฟิงเลยไม่อธิบายอีก หยิบกล่องข้าวแล้วเดินออกไปเลย
ระหว่างที่เย่เฟิงขี่มอเตอร์ไซค์ไฟฟ้าไปโรงพยาบาล เขาก็นึกขึ้นได้ว่าลืมถามกลุ่มคนพวกนั้นว่าทำไมถึงวางแผนเซียนกระโดดใส่เขา
ตอนนี้พวกมันหนีไปไหนก็ไม่รู้แล้ว จะตามหาตัวยากยิ่งกว่าปีนสวรรค์
"ให้ตายสิ! ทำไมฉันถึงลืมถามได้นะ!"
ตอนที่เย่เฟิงกำลังหงุดหงิดอยู่นั้น จู่ ๆ ก็นึกอะไรขึ้นมาได้
หยิบมือถือโทรหาเบอร์ของหลี่เมิ่งเหยา
พอสายติด เย่เฟิงก็เริ่มบ่นไม่หยุด
"ประธานหลี่! เรื่องเช็คบัญชีคุณไปหาคนอื่นเถอะนะ! ผมไม่ทำแล้ว! ถ้าทำต่อไป สงสัยชีวิตนี้คงไม่รอด! คุณไม่รู้เลยว่าพนักงานอย่างผมน่ะ เพิ่งเจออะไรมาบ้าง..."