ตอนนี้หลี่เมิ่งเหยาขมวดคิ้วแน่น ทำเอาโจวเจี้ยนหนิงที่มองอยู่ถึงกับอึ้ง
คิดในใจว่าเมื่อกี้เธอยังปกติดีอยู่เลย ทำไมอยู่ดี ๆ ถึงเป็นแบบนี้ไปได้?
โจวเจี้ยนหนิงก็ไม่มีทางคิดหรอกว่าใต้โต๊ะทำงานจะมีเย่เฟิงอยู่ แล้วก็ยิ่งไม่มีทางคิดว่าเย่เฟิงจะต้องใช้ความพยายามมากขนาดไหนเพื่อจับไอ้แมลงสาบเวรนั่น
เขานึกว่าเธอไม่สบายตัว โจวเจี้ยนหนิงจึงรีบเดินเข้าไปถามด้วยความเป็นห่วง
“ประธานหลี่ คุณไม่สบายหรือเปล่าครับ? ให้ผมเรียกรถพยาบาลให้ไหม?”
เห็นเขาเดินเข้ามา หลี่เมิ่งเหยาก็รีบพูดเสียงดัง
“ฉันไม่เป็นไร!”
“แต่ผมเห็นเหงื่อเยิ้มบนหน้าผากคุณแล้วนะครับ”
“ฉัน…ฉันไม่เป็นไร แค่รู้สึกไม่ค่อยสบายนิดหน่อย คุณไปก่อนเถอะ เดี๋ยวฉันพักสักครู่ก็หาย”
อธิบายไปหนึ่งประโยค หลี่เมิ่งเหยาจู่ ๆ ก็หันไปจ้องเย่เฟิงที่อยู่ใต้โต๊ะทำงานอย่างเอาเรื่อง จ้องเขาอย่างดุเดือด ไม่รู้ว่าไอ้หมอนี่กำลังทำอะไรอยู่!
แต่เย่เฟิงก็รู้สึกแย่เหมือนกัน เพราะแมลงสาบตัวนั้นมันเจ้าเล่ห์เกินไป อยู่ดี ๆ ก็หายตัวไปในพริบตา เขาทำได้แค่คลำหาส่ง ๆ ไป
ส่งสายตาบอกเธอว่า “เดี๋ยวจัดการได้แล้ว” เย่เฟิงก็เอาจริง!
แม่งเอ๊ย ฉันจะไม่เชื่อแล้วไงว่าจะจับแกไม่ได้ ไอ้แมลงสาบเวร!
โจวเจี้ยนหนิงที่อยู่ข้าง ๆ ได้ยินหลี่เมิ่งเหยาพูดแบบนั้น แล้วก็เห็นท่าทีหน้าแดงก่ำของเธอ ก็เลยยิ่งเชื่อว่าเธอไม่สบายจริง ๆ จึงพยักหน้าพูดว่า