หลี่เมิ่งเหยาชะงักคิดเล็กน้อย ก่อนจะถามไปทางประตูห้องทำงานว่า
“ใคร?”
“ประธานหลี่ ผมเอง โจวเจี้ยนหนิง!”
โจวเจี้ยนหนิง ผู้อำนวยการฝ่ายการเงินของกลุ่ม
วันนี้เป็นวันแรกที่หลี่เมิ่งเหยามาทำงานที่กลุ่ม แต่บังเอิญว่าโจวเจี้ยนหนิงเจ้าหน้าที่การเงินไปต่างจังหวัดพอดี ทั้งสองจึงยังไม่ได้เจอกันเลย
ดูท่าว่าทันทีที่โจวเจี้ยนหนิงกลับมา อย่างแรกที่ทำก็คือมาแนะนำตัวกับเจ้านายคนใหม่
ตอนนี้เขาก็ยืนรออยู่หน้าประตูห้องทำงานแล้ว ตนคงปฏิเสธที่จะไม่เจอไม่ได้แน่
แต่ตอนนี้ค่ำแล้ว ตนกับเย่เฟิงอยู่กันแค่สองคนตามลำพัง แถมยังมีข่าวซุบซิบเมื่อกลางวันอีก ถ้าให้โจวเจี้ยนหนิงเห็นว่าเย่เฟิงอยู่ที่นี่ ข่าวลือเรื่องตนกับเขาจะกลายเป็นเรื่องจริงขึ้นมาทันที
ดังนั้นหลังจากคิดสั้น ๆ หลี่เมิ่งเหยาพูดกับเย่เฟิงด้วยเสียงต่ำว่า
“อย่ามัวอึ้งสิ รีบหาที่ซ่อนเร็วเข้า”
“ซ่อน? ผมต้องซ่อนทำไม?”
เจอกับความไม่เข้าใจของเย่เฟิง หลี่เมิ่งเหยาพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า
“นายไม่สนใจข่าวลือ แต่ฉันสน รีบหาที่ซ่อนเร็วเข้า เร็ว!”
เจอกับการเร่งเร้าของหลี่เมิ่งเหยา เย่เฟิงก็ส่ายหัวอย่างจนใจ มองห้องทำงานกว้างใหญ่แล้วเครียดขึ้นมาทันที
ห้องทำงานของประธานใหญ่มาก แต่นอกจากโต๊ะทำงานหนึ่งตัว ตู้เอกสารสองสามตู้ และเครื่องชงกาแฟหนึ่งเครื่องแล้ว ไม่มีอย่างอื่นอีกเลย
แล้วนี่จะให้เขาซ่อนที่ไหนล่ะ?
คิดเร็ว ๆ เย่เฟิงเล็งไปที่ใต้โต๊ะทำงาน
พื้นที่ใต้โต๊ะทำงานกว้างมาก หลบเขาได้อย่างเหลือเฟือ
ทันใดนั้นเย่เฟิงก็ไม่พูดไม่จา ก้มตัวมุดเข้าไปใต้โต๊ะทำงานเลย