ในห้องพักผู้ป่วย
ซูฉือค่อย ๆ ลืมตาขึ้น แล้วหันไปมองนอกหน้าต่าง แสงยามค่ำคืนส่องผ่านกระจกเข้ามา ไกลออกไป แสงไฟทั่วนครเซิ่งจิงทอดยาวเป็นสีส้มอ่อน
ระบบน้อยออกมาจากห้วงความคิดของเธอ กระโดดดึ๋ง ๆ อยู่บนไหล่ เสียงเล็กนุ่มเต็มไปด้วยความตื่นเต้นที่แทบเก็บไม่อยู่ “ฉือฉือ ค่าพลังชีวิตเพิ่มขึ้นแล้ว!”
ซูฉือหันไปมองมัน
ระบบน้อยฉายหน้าต่างข้อมูลขึ้นตรงหน้าเธอ
ตัวเลขบรรทัดบนสุดขยับจาก 45 ขึ้นไปเรื่อย ๆ ก่อนจะหยุดที่ 60
“เพิ่มขึ้นทีเดียวตั้ง 15 แต้มแน่ะ” ลูกแก้วของระบบน้อยหมุนรอบหนึ่ง แล้วก็หมุนอีกรอบ
แต่ดูเหมือนมันจะสงสัยอยู่บ้าง “เกิดอะไรขึ้นเหรอ?”
รอยแดงจาง ๆ ในดวงตาเรียวสวยของซูฉือจากการร้องไห้เมื่อครู่หายไปแล้ว แววตากลับมาใสกระจ่าง
เธอเอียงหน้ามองไปทางประตูอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยเสียงนุ่ม ปลายเสียงเจือความเกียจคร้านเล็กน้อย “เมื่อก่อนเขาแทบไม่เรียกชื่อฉันเลย”
ระบบน้อยชะงักไป
“ซูฉือ” ซูฉือทวนสองคำนี้ช้า ๆ
“ตอนอยู่ที่หลานถิง ถ้าเขาอารมณ์ดี ก็จะเรียกสักครั้ง เหมือนกำลังหยอกสัตว์เลี้ยง”
“สองคำนี้ เมื่อก่อนเป็นแค่ชื่อเรียกนกขมิ้นที่เลี้ยงไว้ ไม่ต่างอะไรกับคำว่าโฉมงามที่เขาใช้เรียกกัน”
เด็กสาวหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหันกลับมามองค่าพลังชีวิตบนหน้าต่างข้อมูล
“แต่ตอนนี้ชื่อนี้กลับสะดุดตา มีชีวิตชีวา และชัดเจนขึ้นมา”
“กลายเป็นคนที่ติดอยู่ในปากเขา ลืมไม่ลงในใจ ไม่ใช่สิ่งของอีกต่อไป”
ลูกแก้วของระบบน้อยหมุนไปครึ่งรอบ ก่อนจะค่อย ๆ สว่างขึ้น “งั้นก็แปลว่าป๋อเยี่ยนตัดใจจากเธอไม่ได้จริง ๆ เหรอ? ถึงความจริงจะเปิดเผยแล้ว เขาก็ยังมีค่าความชอบเธอสูงอยู่ดี”