ดวงตาเรียวสวยของซูฉือเบิกกว้าง ภายในเต็มไปด้วยความโกรธและความน้อยใจ
เธอจ้องใบหน้าของป๋อเยี่ยนที่อยู่ใกล้แค่เอื้อม “นาย…ไสหัวไป!”
ป๋อเยี่ยนมองเธอ มุมปากโค้งขึ้นเล็กน้อย
รอยยิ้มนั้นไร้ความอบอุ่น ในส่วนลึกของดวงตากลับกดทับด้วยความมืดหม่นอันตราย
เขาบีบคางซูฉือ แรงมือไม่เบา บังคับให้เธอเงยหน้าขึ้น
ลำคอขาวผ่องของหญิงสาวตึงเป็นเส้นโค้ง ดวงตาเรียวสวยที่คลอไปด้วยหยาดน้ำวาววับใต้แสงไฟจนบาดตา
“ให้ฉันไสหัวไปเหรอ?” ป๋อเยี่ยนเอ่ยเสียงต่ำ
“ซูฉือ เธอลืมไปแล้วหรือไงว่าเมื่อวานที่สนามประลองสัตว์ บนเตียงฉัน เธออ้อนวอนให้ฉันไว้ชีวิตยังไง?”
ร่างของซูฉือแข็งทื่อ
ภาพเหล่านั้นผุดขึ้นมาอีกครั้ง แสงไฟสลัวเหลืองบนแท่นชมวิว เสื้อผ้ากระจายเกลื่อนพื้น และแรงกดอันรุนแรงของเขาตอนกดเธอลงบนโซฟา
ใบหน้าเล็กซีดลงอีกชั้น น้ำตาคลออยู่ในเบ้า แต่เธอกัดริมฝีปากแน่นอย่างดื้อรั้น ไม่ยอมปล่อยให้มันไหลลงมา
“ไอ้สารเลว ปล่อยฉันนะ”
ป๋อเยี่ยนมองท่าทางฝืนเข้มแข็งของเธอ ไม่เพียงไม่ปล่อยมือ นิ้วหัวแม่มือยังจงใจกดลงบนแก้มนุ่มนิ่มของเธอเบา ๆ
“ถ้าฉันไม่ปล่อยแล้วเธอจะทำอะไรได้?” เขาเอียงศีรษะ สายตาไล่จากหางตาแดงก่ำของเธอลงไปยังริมฝีปากที่บวมเล็กน้อย
“ให้เวินจิ่งมาช่วยเหรอ? ตอนนี้เขากำลังมีความสุขอยู่กับสาวสวยที่ฉันส่งให้ จะมีเวลามาสนใจเธอได้ยังไง”
ประโยคนั้นจุดไฟโทสะของซูฉือจนลุกโชน
เธอยกมือขึ้นฉับพลัน คว้าหมอนข้างหมอนแล้วฟาดใส่ป๋อเยี่ยนอย่างแรง