พอความคิดนี้ผุดขึ้นมา เวินจิ่งก็รู้สึกอึดอัดแน่นหน้าอก
เขายื่นมือผลักสาวงามออกไป
จากนั้นก็ลุกขึ้น เดินออกไปทางประตู
ห้องรับแขกชั้นล่างว่างเปล่า มีเพียงพ่อบ้านโจวที่กำลังจัดแจกันบนโต๊ะกลาง
“คุณผู้หญิงล่ะ?” เวินจิ่งถาม
พ่อบ้านโจวเงยหน้าขึ้น ตอบอย่างนอบน้อม “เรียนคุณจิ่ง คุณผู้หญิงเพิ่งออกไปครับ”
เวินจิ่งขมวดคิ้ว “ไปไหน?”
พ่อบ้านโจวชะงักไปครู่หนึ่ง “ไม่ได้บอกครับ แต่ตอนออกไปสีหน้าไม่ค่อยดี เหมือนจะป่วย”
นิ้วมือของเวินจิ่งกำแน่น
เขากำลังจะพูด ก็ได้ยินเสียงฝีเท้าดังมาจากบันได
สาวงามวิ่งตามลงมาจากชั้นบน
ชุดเดรสสายเดี่ยวเนื้อบางแนบไปกับเรือนร่าง ขับเน้นส่วนโค้งเว้าอันงดงาม
เธอเดินมาหาเวินจิ่ง ก่อนจะยื่นมือโอบเอวเขาแล้วแนบตัวเข้าหา
เธอเงยหน้า ริมฝีปากแตะปลายคางของเขา “คุณจิ่ง ค่ำคืนแสนหวานมีค่าเพียงชั่วพริบตา”
เวินจิ่งไม่พูดอะไร
ริมฝีปากของสาวงามไล้ลงจากคาง ผ่านลูกกระเดือก ก่อนจะปัดสัมผัสเบา ๆ
นิ้วเรียวของเธอก็ซุกซนไม่แพ้กัน สอดเข้าไปใต้ชายเสื้อเชิ้ต ลูบไล้หน้าท้องเขา
ร่างของเวินจิ่งแข็งเกร็งไปชั่วขณะ
เขาอยู่ในวัยหนุ่มเลือดร้อน ความปรารถนาย่อมเกิดขึ้นได้ง่าย
สาวงามรูปร่างหน้าตาดีมาปลุกเร้าเขาแบบนี้ เขาย่อมยากจะต้านทาน
ความคิดวุ่นวายทั้งหลายพลันมลายหายไปจากหัว
เขาก้มลงมองหญิงสาวในอ้อมแขน
สาวงามก็เงยหน้ามองเขา ริมฝีปากแดงเผยอเล็กน้อย ท่าทางราวกับพร้อมให้เขาเชยชม
ลูกกระเดือกของเวินจิ่งขยับ
เขายื่นมือรวบตัวเธอขึ้นอุ้มพาดแขน แล้วหันหลังเดินขึ้นชั้นบน