เจียงเหยารับแก้วมา ก้มมองแวบหนึ่ง ก่อนเงยหน้ามองเจี่ยนซิง “คุณนายป๋อ ในนี้ใส่อะไรไว้เหรอคะ?”
เจี่ยนซิงเอียงคอเล็กน้อย “ของที่ทำให้เขามีความสุขน่ะ ไม่ต้องห่วง แค่ช่วยให้รู้สึกเร่าร้อนขึ้น ไม่มีอะไรหรอก”
เจียงเหยาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่สุดท้ายก็ถือแก้วเดินไปหาเวินจิ่ง โน้มตัวลงแล้วพูดเสียงอ่อนหวาน “คุณจิ่ง เรื่องเมื่อกี้อย่าเก็บมาใส่ใจเลยนะคะ”
เวินจิ่งหันมามองเธอ
เจียงเหาหลุบตาลง ขนตาทอดบังดวงตา ท่าทางว่าง่ายเรียบร้อย
เวินจิ่งอ่อนโยนกับคนรักมาโดยตลอด โดยเฉพาะเจียงเหาที่แต่ก่อนปรนนิบัติเขาอย่างดี เขาจึงไม่ได้ทำหน้าเย็นชาใส่
เขายื่นมือไปรับแก้วมา แล้วดื่มจนหมด
เจียงเหาถอนหายใจโล่งอก ก่อนถอยไปยืนข้าง ๆ
เจี่ยนซิงยืนอยู่ท่ามกลางฝูงชน มองเวินจิ่งดื่มเหล้าแก้วนั้นจากระยะไกล หัวใจเต้นเร็วขึ้น แต่ก็โล่งอกไปพร้อมกัน
เวินจิ่งดื่มหมดแล้ววางแก้วลงบนโต๊ะกลาง ก่อนหันไปมองเจียงเหา “ยังไม่ไปอีกเหรอ”
เจียงเหาเงยหน้าขึ้น “คุณจิ่ง คืนนี้คุณดื่มเยอะแล้ว ฉันเป็นห่วง ให้ฉันไปกับคุณนะคะ”
เวินจิ่งเห็นแก่ความสัมพันธ์ในอดีต จึงไม่ได้ไล่เธอไป
“นั่งสิ”
เจียงเหาจึงได้นั่งลงข้างเวินจิ่งอย่างราบรื่น
——
ดึกสงัด
ห้องพักแขกของคฤหาสน์ตระกูลเผยอยู่ทางฝั่งตะวันออกของชั้นสอง พรมกำมะหยี่สีเข้มปูอยู่บนทางเดิน ส่วนโคมไฟติดผนังก็หรี่แสงไว้
เจียงเหาประคองเวินจิ่งเข้าห้องมา ก้าวเดินหนักอึ้งเล็กน้อย มือข้างหนึ่งยันกำแพงไว้ ก่อนหันมาบอกเธอ “กลับไปเถอะ”
เจียงเหาไม่ขยับ มือวางอยู่บนท่อนแขนของเขา “คุณจิ่งเป็นแบบนี้ ฉันเป็นห่วงนะคะ”