ที่อพาร์ตเมนต์ของซูฉือ ป๋อเยี่ยนค้างคืนที่นี่ตั้งแต่เมื่อคืน
ตอนตื่นขึ้นมาในตอนเช้า หญิงสาวในอ้อมแขนยังคงหลับอยู่
ใบหน้ากว่าครึ่งของเธอจมอยู่กับหมอน แพขนตาหลุบต่ำ ปลายจมูกแตะกับผิวหมอน
ผ้าห่มคลุมถึงแค่ไหล่ เผยให้เห็นลำคอขาวผ่อง มีรอยแดงสองสามรอยประทับอยู่
ป๋อเยี่ยนจ้องมองเธออยู่นาน ในหัวมีแต่เรื่องเมื่อคืนที่วนเวียนซ้ำไปซ้ำมา
เธอทำตัวกับเวินจิ่งไม่เหมือนปกติเกินไป ไม่ใช่ยังมีเยื่อใย ก็คงมีแผนอย่างอื่น
ป๋อเยี่ยนยกมือขึ้น แตะหลังนิ้วลงบนแก้มของซูฉือ แล้วค่อย ๆ ไล้ลงมา พอถึงปลายคาง ซูฉือก็ย่นจมูก ก่อนจะซุกศีรษะหนีเข้าไปในผ้าห่ม
ป๋อเยี่ยนดึงผ้าห่มลง เผยใบหน้าเล็ก ๆ ของเธอออกมาเต็ม ๆ
เธอครางฮึมฮัมอย่างไม่เต็มใจแล้วลืมตาขึ้น ดวงตารูปเมล็ดซิ่งพร่ามัวด้วยละอองหมอก มองเขาอยู่หลายวินาทีกว่าจะจำได้ว่าเป็นใคร เสียงยังแหบพร่า “กี่โมงแล้ว...”
“ยังเช้าอยู่”
ซูฉือหลับตาลงอีกครั้ง ซุกแก้มเข้าหาแขนเขา น้ำเสียงอู้อี้ออดอ้อน “งั้นขอนอนต่ออีกหน่อย”
ป๋อเยี่ยนไม่ตอบ นิ้วเลื่อนจากปลายคางของเธอลงไปหยุดที่ข้างลำคอ สัมผัสผิวเนื้อนุ่มละมุน
ซูฉือถูกเขาลูบจนจั๊กจี้ จึงเอียงหน้าหลบ แต่เขาใช้นิ้วโป้งกดคางเล็ก ๆ ของเธอไว้
“ซูฉือ”
“อืม...”
“เมื่อคืนเวินจิ่งบอกว่าเธอเป็นภรรยาของเขา ฉันไม่ชอบฟัง”
ซูฉือลืมตา ดวงตารูปเมล็ดซิ่งพร่ามัวค่อย ๆ สบเข้ากับสายตาเขา เธอเงียบไปครู่หนึ่งก่อนเอ่ย “แต่ที่เขาพูดก็เป็นเรื่องจริง”
ปลายนิ้วของป๋อเยี่ยนเลื่อนออกจากริมฝีปากเธอ ไปวางข้างหมอน “แล้วเธอจะจัดการเรื่องนี้เมื่อไหร่?”