【คำนำ】
ดอกไม้ที่บานยามค่ำคืนแล้วโรยราในรุ่งเช้า ผู้คนทั่วหล้าต่างเรียกมันว่าโฉมงามใต้แสงจันทร์
ซูฉือ ผู้มีจิตวิญญาณเพียงหนึ่งเดียวในโลก ยังคงหนีไม่พ้นชะตากรรมแห่งการร่วงโรย
ระบบตัวน้อยมักแอบออกมาดูดอกเซียนเยว่ฮวาต้นนั้น
มองกลีบดอกสีขาวบริสุทธิ์ของเธอคลี่บานใต้แสงจันทร์ มองเธอผลิบานงดงามสะกดสายตา ก่อนจะเหี่ยวเฉาลงอย่างรวดเร็ว
ต่อมา เมื่อซูฉือมีจิตวิญญาณ ระบบก็เลี้ยงดูเธอไว้ในมิติส่วนตัว
ระบบมักกลับไปฝึกอบรมที่หน่วยงานระบบ พอซูฉือเบื่อ เธอก็จะดูเรื่องราวที่เกิดขึ้นจริงในโลกใบเล็กต่าง ๆ ภายในมิติ
คลังข้อมูลของระบบตัวประกอบหญิง ไม่ต้องคิดก็รู้ว่าไม่มีเรื่องดี ๆ ข้างในเต็มไปด้วยด้านมืดของจิตใจมนุษย์
มีทั้งเรื่องเนรคุณและทรยศผู้มีพระคุณ รวมถึงเรื่องคนใจดำไร้ความรู้สึก
ซูฉือได้ข้อสรุปว่า ผู้ชายบนโลกนี้ส่วนใหญ่มีสันดานเลวร้ายฝังลึก
ยื่นหัวใจจริงใจให้ พวกเขากลับมองว่าถูกเกินไป
แต่กลอุบายเสแสร้งกลับทำให้พวกเขาหลงใหลจนหัวปักหัวปำได้ดีที่สุด
ตั้งแต่โบราณ กลอุบายย่อมครองใจคน
ซูฉือที่แต่เดิมอ่อนโยนและบริสุทธิ์ราวนักบุญ ดูเรื่องเหล่านี้วันแล้ววันเล่า ปีแล้วปีเล่า
โดยไม่รู้ตัว เธอก็ค่อย ๆ กลายเป็นคนหน้าใสใจดำ
ระบบตัวน้อยไม่รู้เรื่องเลยสักนิด
แต่ช่วงเวลาดี ๆ ก็อยู่ได้ไม่นาน
แม้ซูฉือจะมีจิตวิญญาณแล้ว ก็ยังหนีไม่พ้นกฎที่ว่าดอกไม้ราตรีมีอายุสั้น
ใบไม้เหี่ยวเฉา ใกล้จะร่วงโรยเต็มที
ระบบตัวน้อยร้อนใจจนเดินวนไปมา
ทันใดนั้นก็เกิดความคิดขึ้นมา มันผูกสัญญากับซูฉือให้เป็นโฮสต์คนใหม่ แล้วพาเธอไปยังโลกใบใหญ่ที่มีโชคชะตาหนุนนำ
ทำภารกิจตัวประกอบหญิง แลกกับแต้มชีวิต
——
หนึ่งชั่วโมงก่อน
ตอนซูฉือลืมตาขึ้น เธอพบว่าตัวเองนอนอยู่บนเตียงใหญ่แสนนุ่ม
เธอพยุงตัวลุกขึ้นนั่ง
“ฉือฉือตื่นแล้วเหรอ!” เสียงเล็กใสของระบบดังขึ้นในหัว “รีบดูร่างใหม่ที่วิญญาณของเธอหลอมรวมขึ้นมาสิ สวยสุด ๆ ไปเลย!”
ซูฉือเดินเท้าเปล่าบนพรมไปหยุดหน้ากระจกบานใหญ่เต็มตัวในห้อง
เด็กสาวในกระจกดูอายุราวสิบแปดสิบเก้า ผมดำขลับยาวสยายลงบนไหล่ราวกับน้ำตก
ใบหน้าเล็กงดงามประณีต ผิวขาวละเอียด ดวงตากระจ่างใส ทว่ากลับแฝงเสน่ห์เย้ายวนโดยไม่รู้ตัว
หน้าอกอวบอิ่ม เอวบางสะโอดสะอง สะโพกผายงอนงาม ขาเรียวยาวตรง
บริสุทธิ์จนใจสั่น และเย้ายวนจนยากจะละสายตา ทั้งอ่อนหวานและมีเสน่ห์อย่างเป็นธรรมชาติ
แผงระบบปรากฏขึ้นตามมา
【โฮสต์: ซูฉือ】
【สถานะ: หลอมรวมวิญญาณเสร็จสิ้น】
【กำลังตรวจสอบคุณสมบัติ……】
【งามล่มเมือง】: คิ้วตาดุจภาพวาด ผิวพรรณขาวผ่องดุจหิมะ
【ผิวดุจน้ำแข็ง กระดูกดุจหยก】: ผิวเนียนผ่องใส สัมผัสนุ่มลื่น
【เอวบางดุจกิ่งหลิว】: เอวคอดนุ่มนิ่ม บางจนแทบโอบได้ด้วยมือเดียว
【รูปร่างงดงาม】: หน้าอกอวบอิ่ม สะโพกกลมงอนงาม สัดส่วนไร้ที่ติ
【กลิ่นหอมละมุน】: ร่างกายแผ่กลิ่นหอมหวานจาง ๆ ออกมาตามธรรมชาติ
【เสน่ห์เย้ายวนโดยกำเนิด】: ร่างกายมีลักษณะพิเศษ เย้ายวนจับใจ ทำให้ผู้ชายหลงใหลจนตัดใจไม่ลง
【อ่อนช้อยไร้กระดูก】: ร่างกายยืดหยุ่นเป็นเลิศ ท่วงท่าสง่างามอ่อนช้อย
【เกลียววิญญาณเก้าคด ฤดูใบไม้ผลิในเหยกหยก กลิ่นหอมซ่อนหุบเขา】
คุณสมบัติทุกอย่างเต็มแถบ
ระบบตัวน้อยมองตาค้าง แม้แต่ผิวลูกแก้วของมันยังเปลี่ยนเป็นสีชมพูระเรื่ออย่างเขินอาย
มันสูดปากเบา ๆ “สมกับเป็นฉือฉือ โฉมงามใต้แสงจันทร์จริง ๆ มีเสน่ห์เย้ายวนติดตัวมาตั้งแต่เกิด”
ซูฉือกะพริบตาปริบ ๆ
หน้าตาแบบนี้…
“หน้าตาไม่เหมือนร่างเดิม คนอื่นจะคิดว่าฉันเป็นปีศาจไหม?” เธอถามเสียงเบา
“ไม่หรอก ไม่หรอก!” ระบบรีบอธิบาย
“กฎของโลกจะปรับทุกอย่างให้อัตโนมัติ ทุกคนจะคิดแค่ว่าบุคลิกของซูฉือเปลี่ยนไป โตเป็นสาวขึ้น ไม่สงสัยหรอก”
“อีกอย่าง ซูฉือร่างเดิมแต่งงานกับเวินจิ่งมาหลายปี ถูกเมิน ถูกดูแคลน เอาแต่ก้มหน้าขลาดกลัว ไม่กล้าออกจากบ้าน แทบไม่มีใครจำหน้าตาเธอได้ชัด ๆ”
ซูฉือเข้าใจแล้ว สายตาจับจ้องดวงตาฉ่ำน้ำของตัวเองในกระจก
“ร่างเดิมตายยังไง?”
ระบบชะงักไป เสียงเล็กใสแผ่วลง
“ซูฉือในโลกใบเล็กแต่งงานกับเวินจิ่ง หนึ่งในบุตรแห่งโชคชะตาทั้งสี่ของโลกนี้”
“เวินจิ่งเป็นเพลย์บอยเจ้าชู้ เขาแต่งกับเธอแค่เพื่อรับมือกับครอบครัว หลายปีที่แต่งงานกัน เขาพาชู้กลับบ้านตั้งหลายคน ไม่เคยคิดจะเกรงใจภรรยาตัวจริงอย่างร่างเดิมเลย”
“ร่างเดิมเป็นคนอ่อนแอ เอาแต่อดทนกล้ำกลืนมาตลอด”
“หลังจากนั้น เธอถูกชู้คนหนึ่งจงใจผลักตกบันไดจนแท้งลูก ยังพักฟื้นหลังคลอดไม่ครบเดือน พวกชู้ก็ผลัดกันมาถึงบ้านเพื่อเหยียดหยามเธอ สุดท้ายเธอก็ตรอมใจตาย”
ซูฉือหลุบตาลง
หญิงงามในกระจกขนตาสั่นไหว ดูเปราะบางน่าสงสาร
“เธอแค้นไหม?”
“แค้นสิ” ระบบตอบ “นิสัยเดิมของเธอเป็นคนจิตใจดี แต่เกิดมายากจน แล้วยังถูกพวกผู้มีอำนาจใช้เป็นเครื่องมือทางการเมือง จนลงเอยแบบนี้ จะไม่เก็บความแค้นไว้ได้ยังไง”
“เพราะงั้นวิถีสวรรค์ถึงหลับตาข้างหนึ่ง ยอมให้ฉันพาเธอมาทำภารกิจให้สำเร็จ”
ซูฉือพยักหน้าเบา ๆ “งั้นตอนนี้ฉันต้องทำอะไร?”
ระบบเปิดแผงระบบขึ้นมา “ฉือฉือ แต้มชีวิตของเธอมีแค่ 5 แต้ม แถมเริ่มนับถอยหลังแล้ว”
“ตอนนี้สิ่งสำคัญที่สุดคือมีชีวิตรอด”
ซูฉือมองแผงระบบ
【โฮสต์: ซูฉือ】
【แต้มชีวิต: 5 (นับถอยหลัง: 00:59:47)】
【สถานะ: ภรรยาของเวินจิ่ง】
【ภารกิจ: ยังไม่เริ่ม】
ตัวเลขนับถอยหลังลดลงเรื่อย ๆ
“ร่างเดิมใกล้หมดอายุขัยอยู่แล้ว ส่วนวิญญาณของเธอก็อยู่ในสภาพใกล้สลาย แต้มชีวิตเลยต่ำมาก”
“แค่สะดุดล้มเบา ๆ ก็อาจกลายเป็นศูนย์ได้”
ซูฉือมองตัวเลขนับถอยหลังสีแดงฉาน “งั้นตอนนี้ฉันต้องไปทำภารกิจเลยใช่ไหม?”
ระบบรีบเปิดแผงอีกอันขึ้นมา “ถึงระบบตัวประกอบหญิงจะมอบภารกิจได้หลายแบบ ทำสำเร็จแล้วก็เพิ่มแต้มชีวิตได้ก็เถอะ”
“แต่ตอนนี้ไม่มีเวลารอทำภารกิจแล้ว เธอต้องฉวยโชคชะตามาเพิ่มเพื่อประคองแต้มชีวิตไว้ก่อน”
บนแผงมีจุดเรืองแสงสี่จุด
สามจุดสีแดง หนึ่งจุดสีม่วง
“จุดเรืองแสงทั้งสี่แทนบุตรแห่งโชคชะตาทั้งสี่ของโลกนี้” ระบบอธิบาย
“ยี่สิบปีแรกของโลกนี้เต็มไปด้วยความวุ่นวาย ยุคขุนนางถูกโค่นล้มและเปลี่ยนเป็นยุคสามัญชน แต่หนึ่งปีให้หลัง ยุคขุนนางจะกลับมาอีกครั้ง คนที่กุมอำนาจก็คือทั้งสี่คนนี้”
สายตาของซูฉือหยุดอยู่ที่จุดสีม่วง
มันลอยนิ่งอยู่ทางตอนกลางค่อนไปทางเหนือของแผนที่ แสงลุ่มลึกและสูงส่ง รัศมีแห่งโชคชะตารอบตัวแทบจะรวมตัวเป็นรูปธรรม
“สีม่วงคือใคร?” เธอถามเสียงเบา “ดาวจื่อเวยเป็นสัญลักษณ์ของจักรพรรดิมาแต่ไหนแต่ไร สีม่วงก็ควรสูงส่งกว่าสีแดงใช่ไหม?”
“คนนั้นคือป๋อเยี่ยน” ระบบตอบ
“เขาเป็นผู้มีโชคชะตามหาศาลจริง ๆ แถมยังโดดเด่นที่สุดในบรรดาทั้งสี่คน”
“ฉือฉือ เริ่มจากเวินจิ่งก่อนดีไหม? เขาเป็นผู้มีโชคชะตาสีแดง แถมยังเป็นสามีในนามของเธอด้วย เข้าใกล้ได้สะดวกกว่า”
ซูฉือนั่งอยู่บนเตียง มองจุดสีแดงของเวินจิ่ง
สามีในนามของเธอ? แต่ก็เป็นหนึ่งในคนที่ทำให้ร่างเดิมต้องตายเหมือนกัน
รู้สึกขัดใจนิดหน่อย
ซูฉือแกว่งขาเรียวขาวไปมา ก่อนเลื่อนสายตาออกจากจุดของเวินจิ่ง แล้วใช้นิ้วแตะเบา ๆ ลงบนจุดสีม่วง
“แค่คนที่มีโชคชะตาสูงสุดคนเดียว ก็น่าจะพยุงแต้มชีวิตฉันไว้ได้แล้ว”
“ทำไมต้องเลือกคนรองลงมาด้วยล่ะ”
ระบบชะงักไป “ฉือฉือ เธอจะเลือกป๋อเยี่ยนเหรอ? แต่เขา…”
ซูฉือเอียงศีรษะ เอ่ยถามอย่างสงสัย “เขาทำไมเหรอ?”
“เขานิสัยแย่ที่สุดและรับมือยากที่สุดในบรรดาทั้งสี่คน” ระบบกระซิบ
“หยิ่งยโส เย็นชา จะฆ่าหรือจะไว้ชีวิตใครก็ได้ตามใจ ไม่เคยคิดจะปิดบังท่าทีวางอำนาจของตัวเองเลย”
ซูฉือยื่นปลายนิ้วไปแตะผิวลูกแก้วนุ่มนิ่มของระบบเบา ๆ
“อ๊ะ—”
เสียงเล็กใสของมันสูงขึ้นแล้วค่อยแผ่วลง ผิวลูกแก้วเปล่งแสงชมพูอ่อน ๆ มันถูไถปลายนิ้วของซูฉือไปมา
“ฉือฉือจับฉันด้วย!” เสียงของระบบนุ่มนิ่ม แฝงความตื่นเต้นที่ปิดไม่มิด
“มือของเธอเย็นและนุ่มจัง”
ซูฉือยกมุมปากขึ้น ก่อนใช้นิ้วแตะมันอีกครั้ง “ฉันไม่ชอบเวินจิ่ง ไม่อยากเข้าใกล้เขา”
ระบบถูกเธอลูบจนสั่นไหว ใช้เวลาแค่ 0 วินาทีก็ยอมรับได้แล้วว่าฉือฉือไม่ชอบคนที่ได้รับมอบหมายให้ทำภารกิจ และอยากไปหาป๋อเยี่ยน เพื่อนสนิทของเวินจิ่ง เพื่อฉวยแต้มชีวิตแทน
“คืนนี้ป๋อเยี่ยนอยู่ที่สโมสรเฉินเชวี่ย งั้นเรารีบไปกันเถอะ!”