หลังจากปฏิเสธคำชวนเล่นเกมของเวินเจียงหานติดต่อกันถึงสามครั้ง หลินหว่านซิงก็รู้สึกได้อย่างชัดเจนว่าอีกฝ่ายโกรธแล้ว
ผ่านไปอีกหนึ่งสัปดาห์ ในที่สุดคืนวันอาทิตย์เธอก็หาเวลาว่างได้ จึงส่งข้อความไปหาเขาอย่างระมัดระวัง
【พี่หาน วันนี้ว่างเล่นเกมไหม?】
ไม่กี่นาทีต่อมา อีกฝ่ายก็ตอบกลับมา 【ไม่ว่าง】
【โอเค】เธอตอบ
พลางลอบเดาว่าเขายังหายโกรธหรือยัง
หรือจะส่งของขวัญตอนเขาถ่ายทอดสด แล้วอัดหน้าจอให้เขาดูดีนะ?
หลินหว่านซิงไม่เคยส่งของขวัญให้สตรีมเมอร์มาก่อน จึงไม่รู้ว่าราคาเท่าไร
เธอเปิดห้องถ่ายทอดสดของเวินเจียงหาน ตั้งใจจะดูว่ามีของขวัญอะไรบ้าง
แต่กลับพบว่าเขากำลังถ่ายทอดสดอยู่พอดี
เกมหนึ่งเพิ่งจบลง พอกลับมาที่ห้องก็มีคนอยู่สามคน
เวินเจียงหานกำลังเล่นเกมกับคนอื่น
ในห้อง เขากำลังวิเคราะห์ผลงานในเกมเมื่อครู่ของเพื่อนร่วมทีมที่อยู่ช่องสอง
“จังหวะทีมไฟต์สุดท้าย แฟลชของนายมันอะไรกัน?” น้ำเสียงเขาเย็นชาเล็กน้อย
“ขอโทษค่ะ หัวหน้า หนูตื่นเต้นจนกดผิด” คนที่อยู่ช่องสองพูดขึ้น เป็นผู้หญิง
เสียงของนางฟังดูเหมือนกำลังเคี้ยวขนมแท่งรสเผ็ด ฟังแล้วคล้ายเด็กประถมอยู่บ้าง
บางทีอาจเพราะหวาดกลัว น้ำเสียงของนางจึงสั่นเล็กน้อย
น้ำเสียงของเวินเจียงหานอ่อนลง “เกมนี้ ฝีมือสำคัญก็จริง แต่สภาพจิตใจก็สำคัญไม่แพ้กัน”
“ค่ะ ต่อไปหนูจะระวัง” คนช่องสองตอบอย่างนอบน้อม
ส่วนคนช่องสามไม่พูดอะไรเลยตั้งแต่ต้น
เวินเจียงหานกดเริ่มเกมต่อไป
หลินหว่านซิงเหลือบมองไอดีเกมของทั้งสองคน
คนช่องสองชื่อ “ฟ้าครามเมฆขาว” ส่วนคนช่องสามชื่อ “เถ้าถ่าน”
ทั้งคู่เป็นสมาชิกทีม
หลินหว่านซิงจำได้ว่าในกลุ่มทีม ฟ้าครามเมฆขาวเป็นคนที่เข้าร่วมทีหลังสุด
เพราะนางเข้าร่วม ทีมจึงมีสัดส่วนเพศของสมาชิกตรงตามข้อกำหนดของทางการเสียที และสามารถลงทะเบียนจัดตั้งทีมได้อย่างเป็นทางการ