เพราะมีแค่สี่ร้อยกว่าตัวอักษร ใช้เวลาอ่านเพียงสองนาทีกว่า หลินหว่านซิงจึงอัดเสียงไว้ก่อนเข้านอนเสียเลย
“รอก่อน ข้าขอไปเข้าห้องน้ำสักครู่”
เวินเจียงหานทิ้งคำพูดไว้ในห้องถ่ายทอดสด ก่อนจะเดินออกไป
ในช่องแชตต่างพากันแซวว่าเขากระเพาะปัสสาวะไม่ดี ควรดูแลสุขภาพให้มากกว่านี้
เวินเจียงหานเดินไปยังห้องรับแขกด้านนอกแล้วนั่งลงบนโซฟา เสียบหูฟังข้างหนึ่งเข้ากับโทรศัพท์ ส่วนอีกข้างสวมไว้ที่หู
จากนั้นจึงกดเปิดไฟล์เสียงด้วยความคาดหวัง
“ในสระน้ำมีกบตัวน้อยอยู่กลุ่มหนึ่ง หัวโต ๆ...”
เสียงอ่อนโยนพลิ้วไหวและเปี่ยมด้วยอารมณ์ดังผ่านหูฟัง แผ่วซ่านชวนวาบหวาม แผ่จากช่องหูไปถึงกลางใจ
สมกับเป็นเสียงที่เขาชอบ ทุกถ้อยคำราวกับเต้นระริกอยู่บนสายใจของเขา
เสียงไพเราะของหญิงสาวเจือความนุ่มนวลละมุนละไม ราวกับมีมนตร์สะกดที่ช่วยปลอบประโลมจิตใจได้
ถ้อยคำที่เปล่งชัดถ้อยชัดคำแต่ละประโยค ราวกับขนนกที่ลูบไล้แก้มและปัดผ่านยอดหัวใจของเขา
เรื่องเล่าช่วงนี้ไพเราะกว่าที่เวินเจียงหานคาดไว้เสียอีก
ฟังไปฟังมา เขาเอนพิงพนักโซฟา ดวงตาหรี่ลงเล็กน้อย
เมื่อไฟล์เสียงจบลง มันก็ย้อนกลับไปเริ่มต้นใหม่โดยอัตโนมัติ เล่นวนซ้ำไปมา
สติของเวินเจียงหานเริ่มเลือนลอย
ขณะที่กำลังจะจับมือกับเทพแห่งการหลับใหล โทรศัพท์ในมือก็ร่วงลงบนต้นขา
แรงกระทบที่ต้นขาปลุกสติของเขาให้ตื่นขึ้น
เขามองสภาพแวดล้อมรอบตัวอย่างงุนงงอยู่ชั่วขณะ ก่อนจะได้สติกลับคืนมาในที่สุด
ก้มลงหยิบโทรศัพท์บนตักขึ้นมา มองไฟล์เสียงที่ยังเล่นอยู่บนหน้าจอ รูม่านตาของเขาขยายขึ้นเล็กน้อย
ของสิ่งนี้มีฤทธิ์กล่อมให้นอนหลับดีขนาดนี้เชียวหรือ?
ได้ผลดีกว่าเมลาโทนินที่เขากินเสียอีก?
นี่เป็นเรื่องน่ายินดีอีกอย่างหนึ่ง
หลังจากทีมลงทะเบียนอย่างเป็นทางการแล้ว ทุกวันเขาก็มีเรื่องให้จัดการมากมาย