หลินหว่านซิงเปิดกลุ่มทีม แล้วหาเจ้าของชื่อ “ม้าหนุ่มห้าวหาญ” ก่อนส่งคำขอเป็นเพื่อน
ไม่กี่นาทีต่อมา อีกฝ่ายก็กดยอมรับ ทั้งสองจึงกลายเป็นเพื่อนกัน
【สวัสดี หัวหน้าทีมให้ข้าเพิ่มเจ้าเป็นเพื่อน】หลินหว่านซิงพูดตามตรง
【อ้อ นึกออกแล้ว เจ้าคือสาวน้อยที่เขาบอกให้ข้าพาเล่นตอนมีเวลาสินะ】อีกฝ่ายตอบกลับ
【ใช่ รบกวนเจ้าด้วย】
อันที่จริง หลินหว่านซิงไม่ได้จำเป็นต้องให้ใครพาเล่น
ทุกวันนางเล่นด้วยตัวเองก็สนุกดี
อีกอย่าง การเล่นเกมคนเดียวทำให้มีสมาธิมากกว่า และช่วยฝึกฝีมือได้ดีกว่า
เพียงแต่คนที่เวินเจียงหานแนะนำให้รู้จักดันเป็นเฮ่อเซียว หนึ่งในตัวละครเอก
นางจึงถือโอกาสนี้สร้างความสัมพันธ์กับเขาได้พอดี
อีกฝ่ายส่งข้อความมาอีกครั้ง：【ตอนนี้มีเวลาหรือไม่?】
【เอ๊ะ? มี】
เดิมทีหลินหว่านซิงจัดเวลาเย็นวันนี้ไว้แล้ว ตั้งใจจะเล่นคู่กับเวินเจียงหาน
【เข้าเกม】
อีกฝ่ายตอบสั้นกระชับ จากนั้นก็ส่งไอดีเกมของตนมาให้
หลังเข้าสู่เกม หลินหว่านซิงค้นหาไอดีของอีกฝ่าย แล้วทั้งคู่ก็เพิ่มเพื่อนกัน
“สวัสดีจ้ะ คนดี~”
ทันทีที่เข้าห้อง ก็มีเสียงทุ้มต่ำแหลมพร่าดังขึ้นอย่างเกินจริง
น้ำเสียงหวานเลี่ยนจนชวนขนลุก ราวกับทุกคำถูกห่อหุ้มด้วยฟองเหนียวหนืด
หลินหว่านซิงอดสั่นสะท้านไม่ได้
“สวัสดี” นางยังคงมีมารยาทมาก
“ให้ตายสิ หัวหน้าไม่ได้บอกเลยว่าเสียงเจ้าจะไพเราะขนาดนี้!”
ชายคนนั้นกลับมาใช้เสียงปกติ ไม่มีเสียงฟองพร่าประดิษฐ์อีก ฟังสบายหูกว่ามาก
“ขอบคุณที่ชม ว่าแต่พวกเราเริ่มเล่นกันเลยหรือไม่?” นางถาม