ยามค่ำคืน ภายในห้องนอนหรูหราที่ตกแต่งอย่างโอ่อ่า โจวเซิ่งซีค่อย ๆ เดินไปยังโต๊ะหนังสือข้างหน้าต่าง
เขามองพลาสเตอร์ยาใหม่เอี่ยมทั้งกล่องในมือ พึมพำว่า “ของที่เธอให้มา ฉันจะทำใจใช้ได้ยังไง?”
พูดจบ เขาก็ย่อตัวลง เปิดบานตู้ใต้โต๊ะหนังสือ แล้วหยิบกล่องเหล็กใบหนึ่งออกมา
วางกล่องเหล็กลงบนโต๊ะแล้ว เขาก็เปิดฝาออก
ข้างในมีของอยู่เพียงไม่กี่ชิ้น
กิ๊บติดผมรูปดาวห้าแฉกประดับคริสตัล ยางมัดผมสีดำ ไม้บรรทัดพลาสติก แก้วเก็บความร้อนสีชมพูลายกระต่าย ถุงมือไหมพรมสีส้มข้างหนึ่ง และสร้อยข้อมือคริสตัลสีม่วง
โจวเซิ่งซีมองพลาสเตอร์ยาในมือ ก่อนบรรจงวางมันลงในกล่อง
เขากวาดตามองของในกล่อง แล้วหยิบกิ๊บรูปดาวห้าแฉกขึ้นมา ลูบไล้ปลายนิ้วอย่างทะนุถนอม
“คืนนี้ ให้เธอมาอยู่เป็นเพื่อนฉันในฝันก็แล้วกัน”
เขาปิดฝากล่องเหล็ก แล้วนำกลับไปเก็บไว้ในตู้ด้านล่าง
จากนั้นหยิบกิ๊บรูปดาวห้าแฉก วางไว้อย่างทะนุถนอมใต้หมอนของตัวเอง
โจวเซิ่งซีนอนลงบนเตียง หลับตา ขมวดคิ้วพลิกตัวไปมาหลายครั้ง แต่ก็ยังนอนไม่หลับ
เขาสอดมือเข้าไปใต้หมอน คลำหากิ๊บตัวน้อย จิตใจจึงค่อย ๆ สงบลงในที่สุด
เขาหยุดพลิกตัว สีหน้าผ่อนคลายลงทีละน้อย คิ้วที่ขมวดแน่นก็ค่อย ๆ คลายออก
โจวเซิ่งซีฝันถึงตัวเองตอนเด็ก
น่าจะอายุราวห้าขวบ กำลังเรียนอยู่ชั้นอนุบาลกลาง
เขาไม่มีเพื่อน ปกติที่โรงเรียนอนุบาลก็เล่นกับถังหลิงเฟยเท่านั้น
เอาเข้าจริง เขากับถังหลิงเฟยก็เล่นด้วยกันไม่ค่อยได้
แต่รอบตัวเขาดูเหมือนจะมีแค่เธอคนเดียว ไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว