ในที่สุดคุณนายโจวก็พูดจบ นางหันหลังเดินไปยังแท่นบรรยาย
เมื่อยืนอยู่บนแท่นบรรยาย นางมีรอยยิ้มอ่อนโยน ดูราวกับผู้ใหญ่ใจดีคนหนึ่ง
“นักเรียนทุกคน วันนี้ข้ารบกวนเวลาพวกเจ้าแล้ว ข้าเป็นผู้ปกครองของโจวเซิ่งซี หวังว่าต่อไปในชีวิต พวกเจ้าจะช่วยอดทนกับเขาสักหน่อย เขาเพียงมีอารมณ์ฉุนเฉียวง่ายอยู่บ้าง แต่ไม่ใช่คนเลว”
“เดี๋ยวข้าจะให้ผู้ช่วยเขียนหมายเลขโทรศัพท์ไว้บนกระดาน รบกวนทุกคนจดไว้ด้วย ต่อไปหากมีเรื่องอะไรเกี่ยวกับเขา ก็โทรมาหาข้าได้ตามหมายเลขนี้”
“ข้ารบกวนเวลาพักผ่อนของพวกเจ้าแล้ว เชิญรับเค้กชิ้นเล็กคนละชิ้น ถือเป็นการขอขมา ขอให้ทุกคนร่ำเรียนราบรื่น!”
คุณนายโจวเดินลงจากแท่นบรรยาย ก่อนก้าวออกจากห้องเรียน
จากนั้น สตรีวัยสามสิบต้น ๆ คนหนึ่งก็เข็นรถเข็นเข้ามาในห้องเรียน
บนรถเข็นมีกล่องเล็กใสหลายใบวางซ้อนกันอยู่ แต่ละใบห่อหุ้มอย่างประณีต
มองเห็นได้ว่าในกล่องเล็กทุกใบมีเค้กชิ้นงามอยู่หนึ่งชิ้น
เค้กแต่ละชิ้นมีสีสันและรูปร่างแตกต่างกัน คงมีรสชาติไม่เหมือนกันด้วย
ผู้ช่วยสาวเริ่มแจกเค้กให้ทุกคนทีละชิ้น
“เค้กมีทั้งหมดหกรส ข้าจะแจกแบบสุ่มนะ หากใครได้รสที่ไม่ชอบ ก็ลองคุยกับเพื่อนดูว่าจะแลกกันได้หรือไม่”
ผู้ช่วยเอ่ยเตือนด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
หลังแจกเค้กเสร็จ ผู้ช่วยก็เขียนหมายเลขโทรศัพท์ชุดหนึ่งไว้บนกระดาน ก่อนจากไป
“ว้าว เค้กร้านนี้ทั้งแพงทั้งหาซื้อยากเลยนะ” เฉินลู่ลู่กระซิบอย่างชื่นชม “ทั้งเมืองมีร้านอยู่แถวจัตุรัสถนนตะวันออกแค่ร้านเดียว ทุกครั้งที่ข้าไปซื้อวันสุดสัปดาห์ ต้องต่อแถวยาวเหยียด คุณนายโจวเล่นแจกทีเดียวหลายสิบกล่อง สมกับเป็นตระกูลโจวที่ร่ำรวยจริง ๆ”