คืนวันเสาร์ หลินหว่านซิงกินมื้อเย็นก่อนเวลาแล้วกลับหอพัก
พอดีเพื่อนร่วมหออีกสามคนต่างมีธุระในตอนกลางคืน ตอนเล่นเกมนางจึงเปิดไมค์ได้โดยไม่ต้องกลัวว่าจะรบกวนใคร
อีกอย่าง วันนี้เป็นวันหยุดสุดสัปดาห์ กลางคืนไม่ปิดไฟ
ตอนหกโมงครึ่ง นางเปิดห้องถ่ายทอดสดของเวินเจียงหาน แต่พบว่าเขายังไม่ได้เริ่มถ่ายทอด
พอถึงหนึ่งทุ่ม นางก็อดไม่ได้ที่จะส่งข้อความหาเขาทางวีแชต
【วันนี้เทพเกมจะเริ่มถ่ายทอดกี่โมง? กลางคืนมาเล่นด้วยกันไหม?】
อีกฝ่ายตอบกลับมาทันที
【อีกห้านาที】
หลินหว่านซิงรีบเข้าเกม
ห้านาทีต่อมา เวินเจียงหานเริ่มถ่ายทอดสดตรงเวลา เขาทักทายผู้ชมในห้องถ่ายทอดสดสั้น ๆ ก่อนเข้าสู่เกม
เมื่อเห็นเขาส่งคำเชิญให้หลินหว่านซิงโดยตรง ข้อความแชตก็เริ่มหยอกล้อกัน
【ข้าว่าแล้ว เมื่อกี้ตอนหานโกวพูด เหตุใดถึงยิ้มอยู่ ที่แท้นัดกับซ่านซ่านไว้แล้วว่าจะเล่นด้วยกัน】
【ขอเชิญรับชมรายการเด็ดประจำค่ำคืนนี้—นกยูงรำแพน】
【น้องสาวมาแล้ว หัวใจพี่หานของเราก็เบิกบานอีกครั้ง】
ในเกม ฮีโร่ป่าที่เวินเจียงหานควบคุมเคลื่อนไหวพลิ้วไหว เหินข้ามหลังคาและกำแพง ท่องไปในหุบเขาราวกับไร้ผู้ใดขวางกั้น
ตอนที่เขาทำ “เพนตาคิล” ได้ หลินหว่านซิงก็ร่วมยินดีอย่างเต็มที่
“เทพเกมเก่งมาก! ไม่ได้เห็นเพนตาคิลมานานแล้ว”
เวินเจียงหานกระแอมเบา ๆ “ต่อไปเรียกข้าว่าเทพเกมไม่ได้แล้วหรือ?”
“ท่านก็เป็นเทพเกมจริง ๆ นี่นา!”
“คำเรียกนี้...ฟังแล้วน่าอายอยู่สักหน่อย”
“แล้วจะให้เรียกว่าอะไร? กัปตัน? หรือไอดีเกมของท่าน ปิงหาน?”
“ผู้ชมในห้องถ่ายทอดสดเรียกข้าว่าพี่หาน เจ้าก็เรียกแบบนั้นเถิด”