ก่อนออกจากเกม เวินเจียงหานพูดขึ้นว่า “เดี๋ยวก่อน”
จากนั้นเขาก็ปิดไลฟ์ชั่วคราว
เขาส่งข้อความในเกมว่า “ขอช่องทางติดต่อไว้ได้ไหม คราวหน้าจะได้ชวนมาเล่นเกมด้วยกัน”
“ได้สิ” หลินหว่านซิงส่งเบอร์โทรศัพท์ของตัวเองไปให้
หลังจากเพิ่มเพื่อนกันแล้ว เธอก็ไปนอน
พอกลับมาเปิดห้องไลฟ์อีกครั้ง แฟนคลับที่รออยู่ก็แทบรอไม่ไหว พากันเดากันไปต่าง ๆ นานา
【ไอ้หมาเย็นเมื่อกี้ปิดไลฟ์ ต้องไปขอช่องทางติดต่อน้องสาวแน่ ๆ】
【กินคนเดียวแบบนี้ ไม่ใช่คนแล้ว!】
【รีบเอาช่องทางติดต่อน้องสาวมาเลย!】
เวินเจียงหานจำต้องยอมรับว่าแฟนคลับพวกนี้หัวไวจริง ๆ เดาถูกเผงเสียด้วย
แต่เขาก็ไม่ได้สนใจอยู่ดี
เขาเล่นเกมต่อ แล้วเริ่มจัดอันดับเดี่ยวคนเดียว
เล่นไปสองตา เขาก็รู้สึกเบื่อหน่าย จึงรอจนเที่ยงคืนตรงแล้วค่อยปิดไลฟ์
ช่วงหลายวันต่อมา หลินหว่านซิงใช้ชีวิตได้อย่างเต็มที่ทุกวัน
ตอนเช้าไปสอนพิเศษ สอนภาษาอังกฤษกับคณิตศาสตร์ให้เด็กมัธยมต้นปีสอง
ตอนบ่ายออกไปเที่ยวกับเพื่อน ๆ
สมัยเรียนเธอเป็นคนเข้ากับคนอื่นได้ดี มีเพื่อนสนิทหลายคน
ตอนนี้ปิดเทอมแล้ว ทุกคนต่างก็อยากเที่ยวเล่นให้เต็มที่
โชคดีที่เพื่อน ๆ ของเธอไม่ได้มีวินัยเหมือนเธอ พวกนั้นนอนเร็วตื่นเช้ากันทุกวันเสียเมื่อไร
พวกเธอต่างนอนดึกกันตามใจ เล่นจนถึงเช้ามืด แล้ววันรุ่งขึ้นก็นอนยาวถึงเที่ยง
เพราะอย่างนั้น เพื่อนที่มาหาเธอจึงมาถึงหลังจากกินมื้อเที่ยงเสร็จ
ช่วงนี้เพื่อนสองคนกำลังติดใจเกมห้องปริศนา
หลินหว่านซิงหัวไว เป็นกำลังหลักในการแก้ปริศนา ทุกครั้งที่มีเธออยู่ด้วย พวกเขาก็ผ่านด่านได้สำเร็จ
เพื่อนสองคนนั้นชวนเธอไปเล่นห้องปริศนาติดต่อกันทั้งสัปดาห์ วันละห้อง
เธอเล่นห้องปริศนาไปเจ็ดแห่ง เที่ยวเล่นห้องยอดนิยมหลายแห่งในเมืองนี้จนหมด