พ่อบ้านจากไปแล้ว หลินหว่านซิงนั่งอยู่เพียงลำพังในห้องรับแขกอันกว้างใหญ่
อดไม่ได้ที่จะเริ่มกวาดตามองบ้านหลังใหญ่ที่ตกแต่งอย่างหรูหราแห่งนี้
แต่เธอจำได้ว่าตอนเด็ก ๆ โจวเซิ่งซีดูเหมือนจะไม่ได้อาศัยอยู่ที่นี่
ตอนนั้นเขาอยู่ที่คฤหาสน์เก่าของตระกูลโจวในเขตตงเฉิง ซึ่งเป็นคฤหาสน์ที่เคยปรากฏในข่าว
อยู่ไม่ไกลจากมหาวิทยาลัยเฟิงเฉิงที่บ้านเธอตั้งอยู่ ดังนั้นตอนเด็ก ๆ พวกเขาจึงได้เรียนโรงเรียนอนุบาลเดียวกัน
แต่บ้านพักตากอากาศหลังนี้กลับอยู่ในเขตหนานเฉิง
เธอเดาว่านี่คงเป็นที่พักที่โจวเซิ่งซีอยู่คนเดียวหลังกลับประเทศ
นั่งอยู่หลายนาที เธอก็เริ่มเบื่อ จึงยกถ้วยชาตรงหน้าขึ้นจิบ
หืม? ชามะลิเหรอ?
อร่อยใช้ได้เลย
เธอจิบอีกครั้ง
ผ่านไปอีกหลายนาที คนรับใช้คนหนึ่งก็ยกขนมหน้าตาประณีตจานหนึ่งมาวางบนโต๊ะตรงหน้าเธอ
ตอนคนรับใช้กำลังจะจากไป หลินหว่านซิงอดไม่ได้ที่จะร้องเรียก «เดี๋ยวก่อน!»
คนรับใช้หยุดเดิน แล้วมองเธออย่างสงสัย
«ขอถามหน่อย คุณชายของเจ้าจะออกมาได้เมื่อไร?»
คนรับใช้ส่ายหน้าอย่างงุนงง
«แล้วพ่อบ้านล่ะ?»
คนรับใช้ยังคงส่ายหน้า
หลินหว่านซิงหยิบโทรศัพท์ของโจวเซิ่งซีออกมา คิดจะยื่นให้คนรับใช้
«นี่โทรศัพท์ของคุณชายเจ้า เดี๋ยวเอาไปให้เขาด้วยนะ ฉันมีธุระ ต้องขอตัวก่อน!»
«ไม่ได้เจ้าค่ะ ข้าไม่มีสิทธิ์รับของของคุณชาย!» คนรับใช้ปฏิเสธอย่างตื่นตระหนก ก่อนจะออกวิ่งหนีไปทันที
ห้องรับแขกอันกว้างใหญ่เหลือเพียงหลินหว่านซิงอีกครั้ง
เธอเดินกลับไปที่โซฟา เปิดกระเป๋านักเรียนที่วางอยู่ข้าง ๆ หยิบข้อสอบออกมา แล้วนั่งลงบนพื้น ฟุบอยู่กับโต๊ะกลางและเริ่มทำการบ้าน