“คุณชายครับ นี่เป็นวิดีโอครับ” พ่อบ้านยื่นแท็บเล็ตในมือให้โจวเซิ่งซี
โจวเซิ่งซีรับมาแล้วแตะเปิดวิดีโอ
ทันทีที่เงาของหลินหว่านซิงปรากฏขึ้นในห้องรับแขก สายตาของเขาก็จับจ้องอยู่ที่นาง
มองนางนั่งบนโซฟา มองนางกวาดตามองรอบ ๆ อย่างสงสัย มองนางเดินไปเดินมาอย่างหงุดหงิด มองนางคิดจะยื่นโทรศัพท์ให้สาวใช้
“ถึงกับเริ่มทำการบ้านที่บ้านฉันแล้ว น่ารักจริง ๆ” โจวเซิ่งซีพึมพำกับตัวเอง “โต๊ะกลางเตี้ยขนาดนี้ นั่งขดอยู่ตรงนั้นคงไม่สบายสินะ ดูท่าต้องเอาโต๊ะทำงานไปวางไว้ในห้องรับแขกสักตัวแล้ว เก้าอี้ก็ต้องนั่งสบาย แถมต้องพอดีกับส่วนสูงของนางด้วย”
พอเห็นสุนัขที่เขาเลี้ยงวิ่งเข้ามา แล้วหลินหว่านซิงหยอกเล่นกับมัน เขาก็หึงขึ้นมา
“เจ้าหมาน่าชัง ถูกนางเกาจนจั๊กจี้คงสบายมากสินะ? มีความสุขเชียวนะ นางยังไม่เคยลูบหัวฉันเลย!” เขาพึมพำอย่างไม่พอใจ
วินาทีต่อมา เขาเห็นสุนัขคาบกระเป๋าดินสอของอีกฝ่ายวิ่งหนีไป
“เฮ้ย เอาของเขาไปทำไม?” เขาร้อนใจจนตะโกนใส่หน้าจอ
“พ่อบ้าน ไปพาสุนัขตัวนั้นมาหาฉัน! แล้วก็เอาวิดีโอจากกล้องวงจรปิดในสวนหลังบ้านมาให้ด้วย”
ตอนลาบราดอร์เดินเข้ามา มันยังคาบกระเป๋าดินสอใบนั้นอยู่ในปาก
มันคงคิดว่ากระเป๋าดินสอเป็นของเล่นจริง ๆ ถึงได้กลิ้งเล่นอยู่บนพื้น แถมยังส่งสัญญาณให้โจวเซิ่งซีดูของเล่นชิ้นใหม่ของมันด้วย
โจวเซิ่งซีเก็บกระเป๋าดินสอขึ้นมา รูดซิปเปิดดู ดินสอด้านในยังอยู่ครบและไม่เสียหาย
แต่เขาไม่อยากคืนกระเป๋าดินสอไปแล้ว
ของทุกอย่างที่เป็นของนาง พอมาถึงมือเขาก็ไม่มีวันได้กลับคืนไป
ลาบราดอร์ส่งเสียงหงิงเบา ๆ เร่งให้เขารีบคืนของเล่นให้นาง