พอเลิกเรียนในบ่ายวันศุกร์ หลินหว่านซิงก็นั่งรถไฟใต้ดินกลับบ้านทันที
กินมื้อเย็นกับพ่อแม่ที่บ้าน อาบน้ำเสร็จ ก็ปาเข้าไปสองทุ่มกว่าแล้ว
เธอคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนส่งข้อความหาเฮ่อเซียว 【เล่นเกมด้วยกันไหม?】
【เข้ามาเลย ฉันกำลังเล่นอยู่】 เขาตอบกลับ
หลินหว่านซิงเพิ่งล็อกอิน หน้าจอก็เด้งคำเชิญขึ้นมาทันที
พอเข้าไปในห้อง เธอก็เห็นว่ามีคนอื่นอยู่ในทีมอีกสี่คนแล้ว
รวมเธอด้วยก็ครบห้าคนพอดี เล่นจัดทีมครบห้าคนได้เลย
“ซ่านซ่านมาแล้วเหรอ ฉันเริ่มเกมนะ!”
เฮ่อเซียวพูดขึ้น ก่อนเข้าสู่เกม
เริ่มเลือกตัวละคร
หลินหว่านซิงพบว่าตำแหน่งของเธอชนกับคนที่อยู่ชั้นสอง ทั้งคู่เลือกตำแหน่งโรมมิ่งเหมือนกัน
คนชั้นสองเปิดปากถามว่า “พี่เซียว คนนี้เป็นใครเหรอ ทำไมเลือกตำแหน่งเดียวกับฉันล่ะ?”
เป็นเสียงผู้หญิงที่ฟังดูออดอ้อน อ่อนหวานนุ่มนวล แฝงน้ำเสียงน้อยใจอยู่เล็กน้อย
“พวกเธอตกลงกันเองแล้วกัน!” เฮ่อเซียวเอ่ย
หลินหว่านซิงดูตำแหน่งแล้ว เฮ่อเซียวเล่นป่า คนชั้นหนึ่งเล่นแครี่ เธออยู่ชั้นสาม ส่วนชั้นสี่เล่นเมจ
เหลือแต่ตำแหน่งเลนปะทะที่ยังไม่มีคนเล่น
เธอคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า “งั้นฉันเล่นเลนปะทะเอง”
เธอเล่นเป็นอยู่แค่ตัวเดียวในเลนปะทะ ชื่อไกอา เป็นนักรบที่ถือดาบใหญ่
วิธีใช้ทักษะเรียบง่ายมาก ปุ่มไหนสว่างก็จิ้มปุ่มนั้น
ตอนเพิ่งเริ่มเล่นเกมนี้ เธอเคยเล่นตัวละครนี้ในโหมดจับคู่ไปสองตา
เธอเพิ่งพูดจบ แครี่ชั้นหนึ่งที่เงียบมาตลอดก็ส่งเสียงขึ้นว่า “เอ๊ะ? เสียงสาวคนนี้เพราะจังเลย”
“ใช่ไหมล่ะ ฉันก็ว่าอย่างนั้น” เฮ่อเซียวตอบด้วยน้ำเสียงภาคภูมิใจ ราวกับได้รับคำชมไปด้วย
พอเข้าสู่หน้าจอโหลดเกม เกมเริ่มไปได้สักพัก สาวเล่นซัพพอร์ตชั้นสองที่ก่อนหน้านี้ยังไม่ได้พูดก็มีโอกาสเอ่ยปาก “ฮึ พี่เซียว เสียงฉันไม่เพราะเหรอ?”